Verliefd op de Wallen

Op stap met ‘wandelaars’ Tom en Wim. Zij besteden per maand tussen de 500 en 1.000 euro aan prostituees.

Het eerste deel van een serie over de Wallen.

Tom en Wim zijn hoerenlopers.

Dat klinkt ordinair.

Ze noemen zichzelf liever ‘wandelaars’. Tom (48 jaar, „al schatte een dame me laatst 33”) en Wim (58 jaar, „er zijn Bulgaarse meiden die opaatje kraaien”) hebben allebei goede loopschoenen aan als we met hen op pad gaan. We lopen twee middagen een rondje langs de ramen op de Amsterdamse Wallen.

Op verzoek willen de twee ons wel een rondleiding geven. De andere kant van het verhaal vertellen. De Wallen is meer dan mensenhandel en gedwongen prostitutie. Dat willen ze graag benadrukt zien. Zonder achternaam in de krant, dat wel.

Tom en Wim zijn moderatoren van website hookers.nl. Op die site plaatsen wandelaars recensies van prostituees: slecht, matig, redelijk, goed, uitstekend. De vrouwen op de website zijn keurig geordend per nationaliteit, stad en buurt. Wandelaars tippen elkaar waar ze de beste GFE (girl-friend experience) kunnen krijgen, wie de TMM’s (Te Mijden Meiden) zijn. En in welke stad de DVP’s (Dames Van Plezier) ineens weer opduiken, nadat ze spoorloos verdwijnen. hookers.nl is een soort iens.nl voor seks.

Tom en Wim hebben zo hun favorieten.

Jonge meiden. De jaren tachtig, toen de vrouwen achter het raam vijftig, zestig jaar waren, zijn voorbij. Gelukkig wel. Wim: „Als je ouder wordt, wil je ze steeds jonger. Al zijn er ook mannen, die de MILF’S (‘Mom I’d Like to Fuck’, red.) prefereren.”

Naar de Wallen ga je het best overdag, leggen Tom en Wim uit bij een biertje in café Heffer aan de rand van de Wallen. Weinig klanten, dus vrouwen hebben meer tijd. Meer ruimte om er iets bijzonders van te maken.

Het zal vaker terugkomen in de gesprekken die we voeren met de twee mannen. Ze willen speciaal gevonden worden. Het moet geen routine worden. Niet voor de vrouwen, en niet voor hen.

Voor Wim zijn de speciale vrouwen de vrouwen die „te grijpen zijn”. Knuffelen bedoelt hij daarmee. Wim steekt als hij dit vertelt tijdens één van de wandelingen vlak buiten stripclub La Vie En Rose de voorkant van zijn paraplu in de lucht. „Dan is-ie zo hard. Scheelt haar ook werk.”

Wie zijn de klanten op de Wallen? Er zijn de toeristen die elkaar lachend naar binnen duwen. Er zijn de voetbalteams, compleet in tenue. Er zijn de grote hoeveelheden Nederlands-Marokkaanse jongens, die vooral kijken en vrouwen iets toeslissen, maar eigenlijk niet naar binnen durven. Er zijn de Schotten in hun kilts, de Engelsen verkleed als travestieten. En de Italiaanse jongens die niet anders doen dan afdingen: „troppo troppo”.

En er zijn vaste klanten zoals Tom en Wim. Keurige mannen. Wim is gepensioneerd zeevaarder. Tom heeft drie kinderen en een eigen bedrijf in grafisch ontwerp. Beiden zijn goed gekleed. Haren netjes. Brildragend. Wim heeft een balpen in het borstzakje van zijn overhemd.

Dit zijn de mannen waar de vrouwen op de Wallen het echte geld aan verdienen. Wim zegt 500 tot 1.000 euro per maand op de Wallen te besteden. Het is verslavend, vertelt hij. „Maar de vrouwen zijn ook verslaafd. Aan het geld, het leventje. Die meiden hebben een hoop lol met elkaar.”

Als we Wim bellen om een inter-viewafspraak te maken, neemt zijn vrouw de telefoon op. Ze staat Wims bezoekjes aan de Wallen stilzwijgend toe, zal hij later vertellen. Maar als het gesprek op zijn vrouw komt, verandert Wim het liefst snel van onderwerp.

Prostitutie is net een gewone baan, benadrukken de mannen meerdere keren. En hoe leuk is werken nou eigenlijk? Logisch toch dat de vrouwen niet altijd zin hebben? Tom: „Als ik met open mond vol rotte kiezen in de tandartsstoel lig, vraag ik toch ook niet of hij het wel leuk vindt? Werk is werk.”

We lopen een rondje over de Wallen. Bij de Oude Kerk veel Afrikaanse, voluptueuze vrouwen, die wat ongeïnteresseerd op een stoel zitten te sms’en. „Moet je van houden”, zegt Tom. „Als ze geld zouden toeleggen zou ik het nog niet doen.”

We slaan rechtsaf, de Sint Annen-dwarsstraat in. Het stukje Wallen met veel Nederlandse en Oost-Europese vrouwen. Wim en Tom komen het liefst in de Trompettersteeg: een steegje vol graffiti van honderd centimeter breed met ramen aan weerszijden. Zo smal, dat je niet naast elkaar kunt lopen. Daar werken de vrouwen het liefst. Minder bekijks van toeristen dan op de gracht.

In de Sint Annendwarsstraat lacht een Oost-Europees meisje, inclusief pruillipje van rond de twintig jaar, ons toe. De mannen stoten elkaar aan. „Hier was ik gisteren nog even”, zegt Wim. Ineens zet hij een kinderlijk stemmetje op. „Hoi, hoi”, zegt hij lachend naar het meisje met een vertederde blik. „Doeidoei”, als we weer doorlopen. Later zal Wim vertellen dat hij ongeveer 10 procent van de vrouwen op de Wallen heeft gehad. Velen meerdere keren.

Waar zoeken ze naar? Vrouwen met wie je plezier kunt hebben, benadrukken Tom en Wim. Als klant moet je af en toe „een grapje maken”. Want, zegt Tom: „Wat heb je er zelf nou aan, als je het niet leuk maakt?” Ze moeten een praatje met de vrouwen kunnen maken. Over televisieprogramma’s, politiek of privédingen. Dat gaat vooral achteraf, als de vrouw het toestaat dat je langer blijft. Of als je extra betaalt.

Want de vrouwen bepalen. Dat zien we een dag later in de praktijk, als Tom ons uitnodigt mee te gaan als hij een vrouw bezoekt. Een van zijn vaste adresjes. Hij is er tientallen keren geweest. Toch is hij op van de zenuwen als we vanuit café Heffer richting de ramen lopen.

Tom heeft zich, zoals altijd, voorbereid. Honderd euro van huis meegenomen („de pinautomaat zal maar storing hebben”): één vijftigje in zijn borstzakje, één in de portemonnee. De vrouwen hoeven niet te zien dat je extra geld bij je draagt, zegt Tom. „Ik bepaal graag zelf of ik langer wil blijven.”

De 50 euro is standaard. En wie wat ervaring heeft als klant op de Wallen weet: je vraagt niet wat je voor die 50 euro krijgt. Pijpen/neuken is normaal gesproken 50 euro. Zo is het al sinds er in euro’s wordt betaald.

Wat je wel, buiten, overlegt met de vrouw is wat je voor die 50 euro bij haar mag doen, legt Tom uit. „Alle kleren uit?, vraag je dan. Of, bij de vrouwen uit Oost-Europa: Full body touch?” Voor je het weet houdt de vrouw haar bh gewoon aan en moet je tijdens de daad 20 euro bijbetalen.

Betalen gaat vooraf. Klanten die het vertrouwen winnen van vrouwen, zoals Tom bij zijn vaste adresjes, mogen achteraf betalen. Soms krijgt hij een 06-nummer en kan hij een tijdstip afspreken. Dat voelt speciaal.

Even later zien we Tom terug bij café Heffer. Wat is er binnen gebeurd? Tom somt op: eerst praten, knuffelen. Dan vraagt ze, zullen we wat gaan doen? Condoom om, pijpen. Hoe wil je het afmaken? Dan kies je een standje, je komt klaar en praat nog wat na.

Tuurlijk, niet alle vrouwen doen dit werk vrijwillig. Dat weet hij ook wel. Maar dwang en mishandeling komen op de Wallen nauwelijks voor, legt Tom nog maar eens uit. „Echt niet. Ja, de Molensteeg. Dat is berucht. Daar moet je niet komen. Verder valt het allemaal reuze mee. Ze zijn er toch zelf bij?”

Maar waarom werken ze dan niet bij de H&M? Daar kun je ook van leven. „De vrouwen hier zijn verslaafd aan de mannen”, zegt Tom. „Aan al die mannen die zeggen hoe mooi ze zijn.”