Het geheim van de Warpaint-sound

Door nauwkeurig gepuzzel met effectapparatuur heeft Warpaint een specifiek geluid.

De vier vrouwen vertellen over hun instrument, de klanken en hun helden.

Met de cd The Fool brak de band Warpaint, afkomstig uit Los Angeles, vorig jaar door bij het grote publiek. Opvallend aan de dromerige gitaarmuziek is de in galm gedrenkte klank van hun instrumenten. Bij Warpaint klinkt een enkele gitaartoon secondenlang door.

De vrouwelijke muzikanten zingen alle vier. Als biljartballen rollen de stemmen naar elkaar toe, en stoten elkaar weer af. Hun specifieke geluid is het gevolg van een nauwkeurig gepuzzel met effectapparatuur. Tijdens de opnamen van de cd, met daarop broeierige liedjes als ‘Undertow’ en ‘Majesty’, werd eindeloos geëxperimenteerd om de juiste ruimtelijke sfeer te krijgen.

Stella Mozgawa

‘Een band is zo goed als zijn drummer’, is een muzikantenwijsheid. Warpaint mocht in het verleden dan hulp krijgen van beroemde boyfriends als John Frusciante (gitarist van Red Hot Chili Peppers) en acteur Heath Ledger, de glorie begon pas met de komst van de Australische drumster Stella Mozgawa (25). „Op mijn twaalfde ging ik naar een middelbare school met alleen meisjes. En ik was het enige meisje dat wilde drummen. Al snel zat ik in elke band die ik op school kon vinden: de concertband, de jazzband, de rockband. Later, in New York, speelde ik met iedereen die me vroeg. Ik was een muzikale prostituee. Tot ik in LA bij Warpaint ging spelen. Want hier kan ik experimenteren. Mijn drumheld is John Bonham, van Led Zeppelin, maar voor mezelf hou ik niet van het ‘pure’ drumgeluid. Ik zoek afwijkende geluiden. Daarom combineer ik livedrums met elektronische drums, zoals de Korg KPR 77. En ik manipuleer de toon van de klank, door te werken met frequentievervormers, en delay, ofwel vertraging. Bovendien leg ik handdoeken of T-shirts over de snaredrum en de toms. Zo sla ik niet rechtstreeks op de trommels, maar op de stof. Dat geeft een droog, sixtieseffect.”

Jenny Lee Lindberg

Lindberg (29) groeide op in Reno, Nevada. Ze is de zus van actrice Shannyn Sossamon, die ooit drumde in Warpaint. „In mijn kinderjaren danste ik veel, en ik speelde piano. Op mijn negentiende gaf een vriend me zijn basgitaar en leerde me ‘Love Song’ van The Cure en ‘Sexy Boy’ van Air. Variërend op die loopjes, begon ik mijn eigen baslijnen te bedenken. Uren speelde ik thuis in mijn kamer, geobsedeerd door mijn basgitaar. Nooit dacht ik aan de mogelijkheid om zelf in een band te spelen. Het was vooral therapeutisch. Tot ik Emily en Theresa tegenkwam. Bij hen voelde ik me meteen vertrouwd en we begonnen samen nummers te maken. Eerst klonken we naturel. Pas sinds een jaar gebruiken we effecten. Ik vervorm mijn bas met een choruspedaal, dat geeft een ‘zwevend’ effect zoals wanneer de toonhoogten van zangstemmen of snaren niet precies gelijk zijn. En ik gebruik echo- en galmeffecten zoals de reverb, digital delay en overdrive – alles om de klank ruimtelijk te maken. Mijn bashelden zijn Jah Wobble (van PIL) en Dave Allen (Gang of 4). Maar ik beschouw deze muzikanten niet als voorbeelden; op de bas heb ik mijn eigen groove gevonden”

Emily Kokal

Kokal groeide op in de staat Oregon, en ontmoette Teresa Wayman op de middelbare school. Samen reisden ze de wereld rond, tot ze zich in Los Angeles vestigden. Kokal (30) zingt en speelt gitaar. „Als kind was ik een komediant, altijd aan het zingen, dansen, de clown uithangen. Op mijn zestiende ging ik gitaarspelen en mijn muziek was het tegenovergestelde van mijn persoonlijkheid: somber en dramatisch. Ik had die nummers nodig om de buitenwereld te vertellen wat ik écht voelde: hoezeer ik school haatte, en mijn leven. Bepaalde aspecten van mijn karakter ontdekte ik pas toen ik ging zingen; mijn kwetsbare en zachtere kanten.

„Mijn stijl lijkt simpel, maar er gebeurt van alles. Ik tokkel steeds veranderende patronen. Ik probeer mijn gitaarspel weids te laten klinken, daarvoor gebruik ik reverb. Voor de cd werkten we ook met een plate reverb, een grote stalen plaat waar je het geluid tegenaan laat kaatsen. Die was in de jaren zestig al in zwang, bijvoorbeeld bij The Beatles en Phil Spector. Gitaar spelen is een studie, maar zingen is bevrijdend. Mijn ideaal is dat ik hard kan zingen en dat het toch moeiteloos klinkt. Daarvoor moet ik nog sterker worden.”

Theresa Wayman

Speelt gitaar en drums. Toen Warpaint een paar jaar geleden kortstondig was opgeheven, speelde Wayman (30) in de eclectische band van acteur Vincent Gallo. Tot ze de andere leden ervan overtuigde met Warpaint verder te gaan. „Onze muziek wordt voornamelijk op gitaar gespeeld, maar eigenlijk heb ik altijd gehouden van elektronische muziek, zoals van Björk en van Aphex Twin. Ik speelde vroeger ook bas en drums, maar als instrument is de gitaar gecompliceerder. Daardoor past hij beter bij mijn persoonlijkheid. De gitaar en ik, we zijn een soort puzzel.

„Ik benader onze muziek als een geheel, ik denk niet alleen aan mijn eigen instrument. Ik bespeel gitaar alsof ik een midikeyboard programmeer. Dat geldt voor ons allemaal, we zien onszelf als ‘geluidsarchitecten’. De klank van mijn gitaar wordt aangekleed met reverb en chorus, om een voller geluid te krijgen, Ik vind dat het klinkt als belletjes – maar dan diepe belletjes. Mijn favoriete gitarist is Steve Cropper, die de knerpende gitaar speelde op veel soulplaten van het Stax-label, zoals ‘(Sittin’ On) The Dock Of The Bay’ van Otis Redding.”