De slechtste plek

Het dorp waarop ik kilometers lang m’n hoop gevestigd had bleek niets meer dan een lange rij oude gebouwen aan weerskanten van de weg waarvan de huizen verlaten leken en de winkels gesloten waren. De stilte en de hitte waren adembenemend: het dorp was bijna geheel omgeven door olijfgaarden die de wind uit de omgeving blokkeerden waardoor het hier nog warmer was dan in de heuvels waarin ik zojuist gelopen had.

Normaal zou ik ervan genoten hebben, maar vandaag was dit de slechtste plek op aarde om terecht te komen. Vandaag had ik de hele dag gewandeld, niets gegeten en nog geen woord gesproken.

Ik had naar het strand willen gaan. Niet over de weg, zoals ik de dag ervoor gedaan had, maar via de smalle paden die door de heuvels de kustlijn volgden. Waar tussen het stugge gras en de witte met mos bevlekte stenen slechts distels groeiden en waar geen mens te bekennen was geweest. Waar je kilometers ver kon kijken, maar waar ik ook al na dertig minuten de oceaan uit het oog verloren was en kort daarna zelfs het geluid van de branding niet meer van de wind onderscheiden kon.

Op dat moment had ik het niet erg gevonden. Ik genoot van de wandeling en het landschap. Van de stoffig weeë geur die het verspreidde en het gevoel de enige mens op aarde te zijn. Ik wist gelukkig nog niet dat ik ruim acht uur later in een ogenschijnlijk verlaten dorp naar een fontein zou staren waar vissen in zwommen en waarvan ik het water, hoe erg mijn dorst ook was, niet durfde te drinken.

Ik was blij dat ik dat toen nog niet wist. Je bent tenslotte pas verdwaald wanneer je ergens bent waar je niet per se had willen zijn en daar last van ondervindt. Wanneer je onbedoeld ergens belandt en daar plezier aan beleeft heb je geluk. Ik had helaas geen idee meer waar ik was of hoe lang het nog zou duren eer ik thuis was, maar wist wel dat er eenmaal thuis niets te eten en alleen koffie en water te drinken zou zijn.

Volgens mijn eigen haastig geformuleerde theorie was ik dus verdwaald omdat de winkels hier inmiddels gesloten waren. Ik wist ook dat ik gelijk had, want wanneer het huisje vol gestaan had met eten, whisky en sigaren zou ik ook van de rest van de wandeling genoten kunnen hebben. Zelfs al duurde het tot ver in de nacht.

Maar nu was ik verdwaald. Misschien zelfs omdat ik vanochtend te gehaast was om boodschappen te doen.

Taco Börger

Taco Börger vervangt Paulien Cornelisse, die enkele weken met vakantie is.