Het gesproken woord maakt het drama, really

Joris Linssen en zijn crew moeten heel wat uren hebben doorgebracht op Schiphol. De verhalen van mensen die op de luchthaven op dierbaren staan te wachten of die op het punt staan te vertrekken zijn altijd zo pakkend; elk vertoond verhaal staat vast voor een paar minder geslaagde, of voor verhalen van mensen die het helemaal niet op tv wilden vertellen.

Hoe goed en simpel het idee van Hello Goodbye ook is, en hoe knap het ook is dat Joris Linssen bij mensen uit alle geledingen van de maatschappij ontroerende verhalen losweekt; het zou een fijne adempauze zijn in het programma als de minder geslaagde ook even voorbijkwamen. Een norse huisvrouw van 64 bijvoorbeeld die alleen maar antwoordt: „Ja”, „niet zo lang”, „weet ik niet”, „m’n zoon”, „twee maanden”, dan „daar istie” en uit beeld verdwijnen.

Ook op andere gebieden, hoe verantwoord en ideëel van aard ook, kan een overkill aan leed ontstaan. In Bestemming onbekend (EO) vertrekken verschillende jongeren met z’n tweeën naar oorden op aarde waar de omstandigheden voor mensen veel zwaarder zijn dan hier in Nederland. De „levensonervaren mensen”, zoals we Gerard Reve later op de avond in de TV-show jongeren hoorden noemen, waren op weg naar een ontspannende vakantie, maar op Schiphol namen ze de uitdaging aan om hun ticket te verscheuren en de medemens te helpen.

Doordat het meerdere duo’s betreft, meer dan vijf meen ik, worden er ook even zo vele hulpbehoevende gebieden en situaties bezocht; van Skid Row in LA tot een kamp in Kenia, van zigeuners in de Oekraïne tot mensen in hoge medische nood in Sierra Leone. De vlot gemonteerde opeenvolging van ellende binnen één programma zorgt, misschien ook wel doordat het tussen twee dezelfde soort programma’s ingeklemd zit, voor een afstompend en tegelijk machteloos makend gevoel. Je wéét als kijker dat het verschrikkelijk is dat in Sierra Leone een vrouw met in haar gezicht een gezwel als een wiebelende slurf niet geholpen kan worden, maar na 25 gelijkwaardige situaties wens je dat ze gauw weer terugschakelen naar Schiphol voor de evaluatie van de reis, met, wie weet, Joris Linssen en crew op de achtergrond.

Deze week worden we dagelijks vergast op het Beste uit 30 jaar TVshow. De bijna 80-jarige Patricia Routledge, die vijf seizoenen Mrs Hyacinth Bucket speelde in de Engelse comedy Keeping up appearances, trakteerde ons op fijne uitspraken vol Engels understatement. Toen Ivo Niehe haar vroeg of je wel grappen kon maken over leed, antwoordde ze streng: „There’s comedy in life, even ’round the death bed, isn’t there? Really.” En toen ze zei: „The spoken word, not the written one, is what makes the drama”, kon ik het niet helpen dat ik aan Wilders dacht; en aan de Lone Wolf in de cel in Noorwegen.

Cabaretier Sanne Wallis de Vries vervangt tv-recensent Hans Beerekamp tijdens diens vakantie.