Een schaafwondje aan haar linkerteen

De hele dag wachtte ik op de uitslag van het autopsierapport. Omdat ik hoopte dat ze misschien was overleden aan een geïnfecteerd schaafwondje aan haar linkerteen, dat ze tijdens het stofzuigen had opgelopen. Aan de liefdesbeet van een met rabiës besmette eekhoorn, tijdens een lange wandeling door het bos. Aan een mysterieuze ziekte die altijd

De hele dag wachtte ik op de uitslag van het autopsierapport. Omdat ik hoopte dat ze misschien was overleden aan een geïnfecteerd schaafwondje aan haar linkerteen, dat ze tijdens het stofzuigen had opgelopen. Aan de liefdesbeet van een met rabiës besmette eekhoorn, tijdens een lange wandeling door het bos. Aan een mysterieuze ziekte die altijd al vast had gelegen in haar genoom, doorgegeven via een doodgezwegen Aziatische bloedlijn.

Dat het niet zou zijn wat iedereen verwachtte. Hetgeen waar iedereen nu naar wijst, de ironie van haar roem en dood, de tekst op de voorpagina van de New York Post: ‘They tried to make her go to rehab, she said NO, NO, NO.’ Haar meest beroemde lied vormt nu een wrang maar dankbaar ‘zie je wel’.

Het autopsieverslag bracht geen antwoorden en het wachten is nu op het toxicologisch verslag. Gisteren vond er een herdenkingsceremonie voor vrienden en familie plaats, waarna ze is gecremeerd. Voor haar huis in Londen ligt een zee van bloemen en brieven, maar opvallend genoeg ook bierblikjes en lege flessen wodka. Zoals teddyberen bij het graf van een kind worden geplaatst, zal de gedachte zijn dat Amy door drank het meest werd getroost.

Veel mensen roepen dat ze totaal niet verbaasd zijn over haar dood, dat ze het allang hadden verwacht, dat ze zelfs verwonderd zijn dat ze het zo lang heeft uitgehouden. Ik was echt geschrokken. Natuurlijk weet je dat iemand bekend staat om drugsgebruik, verslaving, drinken. Je kijkt eens een filmpje waarop ze niet meer op haar benen kan staan tijdens een optreden, waarbij je zelf heen en weer wordt geworpen tussen de neiging tot wegklikken en ramptoerisme. De omhooggekropen jurken, de wankelhakken, de dramatische make-up – alsof het een liederlijk spektakel was, een show. Ik zag haar ooit bij het programma Never Mind The Buzzcocks. Ze was dronken en ze was geweldig. Ze vertelde over een Britse dj die als hij zijn huis binnenkomt, begroet wil worden met explosie-geluiden. En als reactie op de vraag of ze ooit een duet met Katie Melua zou doen, antwoordde ze: „I’d rather have cat aids.”

Dronken, maar ongevaarlijk.

Ik dacht dat het ooit wel weer beter zou gaan. Britney Spears leeft ook nog. Op een site verwoordde iemand het zo: ‘Ik dacht dat ze er wel doorheen zou komen. I thought she’d Keith Richards it’.

Als ik nu foto’s van haar bekijk, wordt me wel duidelijker hoe ernstig de situatie was. Foto’s die niets overlaten van de show, die niets ongevaarlijks meer hebben. Daarbij komen de geruchten over haar laatste dagen, de cocaïne die ze bij een dealer gekocht schijnt te hebben, de ecstacy in combinatie met drank, en het wordt lastig iets anders rond haar doodsoorzaak te vermoeden.

Maar toch. Misschien horen we over een paar weken opeens over een klein schaafwondje, opgelopen aan haar linkerteen.