De vernieuwende opvolger van Count Basie

Frank Foster maakte naam als lid van de Count Basie Bigband. Tot op hoge leeftijd was hij te benaderen voor arrangementen. Gisteren overleed hij.

Om de muziek die hij had bedacht terug te horen, uitgevoerd door het orkest. Dat was de werkelijke ‘thrill’ voor de Amerikaanse tenorsaxofonist, componist en arrangeur Frank Foster. Gisteren overleed hij op 82-jarige leeftijd als gevolg van nierproblemen. Een van de belangrijkste werken was de compositie Shiny Stockings, een opgewekt herkenbaar nummer met aanzwellende blazers. Het werd een veel uitgevoerde jazzstandard, te horen op het klassieke Basie-album April in Paris uit 1955, die met tekst werd uitgevoerd door vocalisten als Ella Fitzgerald en Jon Hendricks.

De in Cincinnati geboren musicus kwam in 1953, na zijn diensttijd in Korea, bij de Count Basie Bigband. Al gauw leverde hij zowel composities als arrangementen. Andere populaire nummers in het Basie-repertoire van zijn hand waren Blues in Hoss Flat, Down for the Count, Blues Backstage en Back to the Apple. Na de dood van de legendarische orkestleider Basie in 1984 en diens opvolger Thad Jones (’86), nam Foster het roer over. Hij leverde de Basie-band veel nieuw materiaal aan en bracht het orkest naar een nieuwe tijd met slimme, strak georganiseerde arrangementen. Daarmee verloor de band zijn authentieke Basie-sound, maar er viel nooit iets af te dingen op de kwaliteit. De door bebop beïnvloede Foster had een groot muzikaal inzicht. Dat etaleerde hij niet alleen in bands van anderen – in de jaren zeventig bij Elvin Jones en de Thad Jones-Mel Lewis bigband – maar ook in die van hemzelf. Ook ging hij lesgeven op het conservatorium in Boston en New York. Fosters maakte naam met zijn band met saxofonist Frank Wess, met wie hij als ‘the two Franks’ ook in de Basie-band had geopereerd. Als freelancer componeerde en arrangeerde Foster voor onder meer het Metropole Orkest, The Carnegie Hall Jazz Ensemble en het Lincoln Center Jazz Orchestra. In 2002 ontving hij de NEA Jazz Masters Award, een bijzondere verdienste voor een jazzmusicus. Ook op late leeftijd was Foster nog te benaderen voor mooie arrangementen. Zoals Just One of Those Things dat hij op verzoek van de Britse zanger Jamie Cullum oppoetste, zodat die het met het nog immer spelende Count Basie Orchestra kon opnemen voor het album The Pursuit.