Badu's soul is om onbekommerd op te wiegen

Erykah Badu. 26/7 Paradiso Amsterdam. Herhaling 27/7. ***

Op school mochten alle kinderen zeggen wat ze later wilden worden. De een wilde verpleegster worden, de ander brandweerman, en weer een ander piloot. Erykah Badu wilde maar één ding: „Later word ik funky!” En zo geschiedde.

Niet zonder trots haalde Badu gisteren in een vol Paradiso die anekdote op uit haar jeugd in Dallas, Texas. Eind jaren negentig werd ze een gevierd zangeres, serieus genomen door de hiphopgeneratie en zo vernieuwend dat er een heel nieuw genre voor haar verzonnen werd, de neo-soul. Met hits als Tyrone en Next lifetime bereikte ze ook het blanke poppubliek, dank zij een winnende combinatie van groovy soulmuziek en traag sluimerende popmelodieën.

En daar stagneerde het. Erykah Badu liep tegen een writer’s block aan en haar muziek werd alsmaar esoterischer. Het album Worldwide Underground (2003) bestond grotendeels uit ondoordringbare jams en Badu werd als internationale soulster voorbij gestreefd door Beyoncé. Die toestand lijkt onomkeerbaar, nu Badu met haar laatste albums New Amerykah deel 1 en 2 niet uit de vicieuze cirkel van muziek voor insiders van haar moeilijk te doorgronden universum is getreden.

Live bleef ze een sensatie, en met met haar bonte Afrikaanse gewaden en uitbundige haardos had ze op het podium een enorm charisma. Tegenwoordig neigt Badu naar het type earth mother, in een heel gewone broek en T-shirt en met het haar tot op de billen. De laptop en drummachine aan haar zijde benadrukken dat ze zelf de controle over haar muziek heeft. Vier achtergrondzangers lieten haar stem in weldadige koorzang onderuitzakken.

Met hun luie groove en de prominente dwarsfluit in bijna alle nummers ging haar band terug naar de sound van 1973 en het muzikaal experiment waarmee Marvin Gaye zijn songs indertijd omkleedde. Het grote verschil is dat Badu niet de melodieën heeft om haar jams memorabel te maken, terwijl ze haar teksten regelmatig fluistert of inslikt om ze door het publiek af te laten maken. Het nummer The healer herbergt met de zinsnede „it’s bigger than the government” ongetwijfeld een welgemeend politiek statement, maar de intentie bleef hangen in een prettig ritme met onsamenhangende zang.

Erykah Badu is funky genoeg om „Annie” the laten rijmen op „she don’t wear no panties”. Maar haar soul is naar binnen gericht en het publiek mag er alleen onbekommerd op wiegen, zonder in het inner sanctum van Badu’s ziel toegelaten te worden. De hits liet ze nadrukkelijk weg, met een plaagstootje toen ze aan het eind alleen dat ene zinnetje „I’ll see you next lifetime” zong. In een volgend leven wordt Erykah Badu misschien nog eens een superster.