Amy

12 februari 2008, het was liefde op het eerste gezicht, Amy’s grammy-optreden. Ze leek wel een soort stripfiguur, zenuwachtig heen en weer hupsend op die witte dunne beentjes, topzwaar door de grote gitzwarte knot achterop haar hoofd. Ik zag het filmpje misschien wel vijftig keer. Ze schreeuwt: „This is for my Blake, my Blake incarcerated”. Amy als aanbidder, als één brok onvoorwaardelijke liefde voor haar verslaafde echtgenoot die opgesloten zat omdat hij een kroegbaas dusdanig in elkaar sloeg dat zijn gezicht chirurgisch moest worden gereconstrueerd.

Misschien was het de diepgewortelde saaiheid van Zwitserland, waar ik een afstudeerstage deed. Mijn burgerlijke collega’s. De 8 tot 4 mentaliteit. Of ik mee ging Nordic Walken na de lunch? Ik bleef naar Amy staren. Zag elk optreden, elk interview, las altijd eerst het nieuws over Amy, dan over de rest van de wereld. Ik moest elke tien keer lachen dat ik het filmpje zag waarin haar werd gevraagd of ze een duet met Katie Melua zou willen zingen. (Amy: „I’d rather have cat-AIDS”). Hoe ze tijdens het Mandela tribute-concert de tekst van het lied „Free Nelson Mandela” veranderde in „Free Blaky my Fella”, bevrijdend.

Ze was een anti-idool. Haar lievelingsliedje was ‘He hit me - it felt like a kiss’ van the Chrystals. (Amy: „I understand exactly what that means”). Er verscheen een video waarin ze trots aan Blake laat zien dat ze zijn naam met een glasscherf in haar buik heeft gekerfd. Tijdens de concertopname voor de Back to Black-dvd staat ‘UK’s best selling female artist’ met een rum-cola in haar hand onafgebroken als een schaap naar het balkon linksboven te grijnzen waar haar echtgenoot goedkeurend toekijkt. Het geheel ademt zelfdestructie.

Misschien was dat het wel. Het publiek wil tranentrekkende ballads, meeslepende drama’s vol liefdesverdriet, ziekte, dood. Amy gaf het aan ons en het was echt, geen woord was overdreven. Andere artiesten verbleekten als plastic poppen. Als ze zong „I cried for you on the kitchen floor” was dat geen metafoor, maar had ze daadwerkelijk dagenlang op haar keukenvloer liggen huilen. Het liefdesverhaal vol overgave en onderwerping vond ik in een junkie-liefde, die van Amy voor Blake, inclusief overweldigende soundtrack en tragische finale. Allemaal echt. Ik huil tranen met tuiten.

Rosanne Hertzberger