Vijf krijsende Gigantoraptors

Goed nieuws voor iedereen van rond de vijfentwintig: een van je mooiste jeugdherinneringen zal binnenkort worden afgestoft, opgewreven en waarschijnlijk geïnjecteerd met keihard megalomaan 3D-spektakel: Steven Spielberg heeft aangekondigd dat Jurassic Park 4 in de maak is.

Ik was negen toen ik Jurassic Park voor het eerst in de bioscoop zag, en ik was diep, diep onder de indruk. Deze film heeft alles: Velociraptors die deuren openen, een schatrijke en bezeten opa, onheilspellend trillende pudding, een goudblondgelokt jongetje met aandoenlijke flaporen, een pretpark-introductiefilmpje met een pratende streng DNA (die ergens deed denken aan die enge Windows-paperclip), bloederige stompjes geit, night vision goggles, Jeff Goldblum, nóg veel meer dinosauriërs – wat wil een mens nog meer.

Het was een film waarvan je hoopte dat het ooit realiteit zou zijn, dat je ooit net zoals Dr. Alan Grant per helikopter op een groen, heuvelachtig eiland zou aankomen, een weide op zou lopen en daar een kudde grazende Brontosaurussen zou treffen. Dat hele pretpark leek me fantastisch. Ik wilde bij de broedmachines een kleine Pterodactylus uit een ei zien breken, in zo’n jeep-op-rails langs de nurkse, rondstampende T-Rex rijden en misschien aan het eind een ritje maken op een gezadelde Diplodocus. Dat de premisse van de film niet bijzonder strookte met mijn vreedzame dino & mens-fantasie, ontmoedigde me in het geheel niet.

Maar goed – aangezien het de wetenschap blijkbaar nog steeds niet is gelukt om dinobloed, aangetroffen in muggen die in barnsteen gevangen zitten, aan te lengen met amfibie-DNA (de wetenschap is een loser), vind ik mijn prehistorische dierenkicks voorlopig in films.

Natuurlijk heeft Steven Spielberg met de laatste Indiana Jones-film bewezen dat hij geen enkele moeite heeft met het verwoesten van een mooie filmreeks (die diamanten schedel zag eruit alsof hij bij de Xenos vandaan kwam). Toch heb ik goede hoop voor Jurassic Park 4. De dinosauriërs zullen er adembenemend uitzien, en wie weet komt het 3D-effect bij een aan je snuffelende T-Rex misschien wél tot zijn recht. Maar vooral: er is inmiddels nieuwe kennis over dinosauriërs. Dit biedt de mogelijkheid om een hele nieuwe dino tot een wereldster te maken. Zelf hoop ik op een hoofdrol voor de in 2005 ontdekte Gigantoraptor: hij is acht meter lang en staat net zoals de T-Rex of Velociraptor op zijn achterste poten, zijn voorpoten houdt hij als vreemde kromme klauwtjes voor zich uit. Het grote verschil is echter dat de Gigantoraptor veren heeft. In de tekening heeft hij zelfs een blauw-groen-paars gekleurd snavelhoofd. Oftewel: het is een soort gigantische, exotische kip. Hoewel wordt aangenomen dat het een herbivoor was, vind ik het best geoorloofd om de Gigantoraptor wat bloeddorstiger te doen lijken. Denk aan de scène waarin vijf krijsende Gigantoraptors Jeff Goldblum achterna zitten – deze film kan niet meer stuk.

Renske de Greef

Alle columns van Renske de Greef zijn te lezen via nrcnext.nl/renske