'Cassiers redder van het festival Avignon'

Dat de Vlaamse productie Bloed en rozen – volgens de Franse pers – dit jaar op theatergebied het festival van Avignon heeft gered, hangt mede samen met een gebrek aan belangrijke Franse producties die in de 1.800 plaatsen tellende Cour d’honneur, historisch middelpunt van het festival, kunnen staan. In arren moede neemt de directie van het festival de laatste jaren vooral zijn toevlucht tot dansvoorstellingen. Dit jaar opende ‘Avignon’ met Enfant van Boris Charmatz.

De Franse regisseur-schrijver Olivier Py, die in 2014 de directie overneemt, heeft aangekondigd de traditie van ‘teksttheater’ in Avignon nieuw leven in te blazen. Volgens Guy Cassiers, regisseur van Bloed en rozen, lijdt het Franse theater echter over de hele linie aan een impasse: „Ze zitten gevangen in een academisch, beetje galmend teksttheater. Ik wijt dat vooral aan een gebrek aan openheid voor wat er elders in de wereld op theatergebied gebeurt.”

Ook buiten de Cour d’honneur had het officiële programma van Avignon dit jaar weinig overtuigend Frans theater te bieden. Hoogtepunt was een performance van de Italiaan Romeo Castellucci, waarin een seniele, incontinente grijsaard teloor gaat tegen de achtergrond van een gigantisch Christusportret.

Een pijnlijke mislukking bleek een mega-montage van stukken van Sofokles onder de titel Des femmes van de jonge Franse regisseur Majdi Mouawad. Wel leverde deze productie dit jaar het beste schandaal op: Mouawad had de muziek laten maken door Bertrand Cantat, zanger van de popgroep Noir désir en moordenaar van de actrice Nadine Trintignant, die zijn straf inmiddels heeft uitgezeten. Als reactie had een reeks culturele kopstukken aangekondigd Avignon dit jaar te boycotten. Ten slotte mocht Cantat niet zelf optreden in de productie.

Buiten het officiële festival was Avignon Off dit jaar groter dan ooit: 1.143 voorstellingen op 123 locaties. Ook daar waren echter geen grote ontdekkingen.