Actrice met veel distinctie en ironie

Necrologie

Een heldere stem, dat had Ina van Faassen. Ze was zeer veelzijdig, grote rollen, hoorspellen en zelfs cabaret en liedjes, in alle genres maakte ze indruk.

Met haar lage, vaak laconieke stemgeluid en haar gracieuze gestalte was ze uit duizenden te herkennen – of ze nu klassiek toneel speelde, in een komedie stond of zong. Ina van Faassen is zaterdagochtend thuis in Amsterdam overleden, elf maanden na Ton van Duinhoven met wie ze vijftig jaar lang getrouwd is geweest. Ze was 82 jaar.

Meteen toen Ina van Faassen van de toneelschool kwam, in 1951, werd ze geëngageerd door de Nederlandse Comedie, het grootste toneelgezelschap in die tijd. Bij haar debuut in het blijspel ’n Engeltje van niets prees de recensent van het Algemeen Handelsblad haar als „een hoogst innemende vertolkster die over een heldere en aangename stem beschikt”. Een paar jaar later kreeg ze bij de Nederlandse Comedie het stuk Een bruid in de morgen van Hugo Claus in handen, dat door de leiding van dit gezelschap was geweigerd. Ze speelde de tekst door aan collega Ton Lutz, die pas directeur van het Rotterdams Toneel was geworden. Lutz herkende een meesterwerk en zette het, anno 1955, onmiddellijk op het repertoire. Om zelf de tragische rol van de dochter des huizes te kunnen spelen, stapte Ina van Faassen toen over naar het Rotterdams Toneel.

Vijf jaar later verhuisde ze, samen met Lutz, naar de in het zuiden gevestigde toneelgroep Ensemble, waar ze onder zijn regie onder meer indruk maakte als de sensitieve Masja in De drie zusters van Tsjechov.

Ina van Faassen speelde al die tijd ook veel tv-rollen, in dramaproducties en comedyseries, en zong geregeld liedjes in allerlei kleinkunstprogramma’s op de radio. Ruim twee seizoenen lang, vanaf 1966, stond ze, met zichtbaar genoegen, naast Wim Sonneveld in diens tweede theatershow. Een van haar succesnummers was het komische lied Jans Pommerans uit Nieuweschans. Toen een platenmaatschappij vroeg of ze daarvan een carnavalsplaat wilde maken, sloeg ze dat aanbod echter van de hand. In haar plaats is het toen, met minder scrupules, opgenomen door Ria Valk – en het werd een hit. Maar een actrice met de ironie en distinctie van Ina van Faassen ambieerde geen carnavalscarrière.

Na de Sonneveld-show, die ze vaak heeft beschreven als „een warm bad”, speelde ze nog mee in diverse vrije producties, doorgaans met licht repertoire en soms samen met Ton van Duinhoven.

Ook werkte ze in 1989 een seizoen lang als gaste mee in een programma van cabaretgroep Purper. Aanvankelijk zonder salariëring, omdat in een laat stadium bleek dat de Purper-kas leeg was. Dat deerde haar niet, zei ze: „Ik doe dit niet alleen voor het geld.” Pas enkele jaren later, toen de zaken weer wat beter gingen, kon de groep de schuld alsnog inlossen.

Haar laatste rollen speelde Ina van Faassen in 2002, terug in de toneelsector, in de voorstellingen Massacre at Paris bij Toneelgroep Amsterdam en Esprit bij de Theatercompagnie.

Sindsdien was ze weliswaar nog vaak in het theater te zien, maar dan als belangstellend bezoekster. Want de geestdrift waarmee ze ooit aan het toneel begon, verdween nooit.