Rats rats

Een haarloze rug en borstkas, dat wilde Peter Leijten. Hij ging naar een waxbar.

Mannen die het bovenste knoopje van hun overhemd niet open durven doen omdat het borsthaar te woest omhoog kruipt, kunnen erheen. En mannen die geen T-shirt aantrekken, omdat dan hun rugharen te zien zijn. En mannen die met een gladde buik op het strand willen lopen. En vergeet niet de wielrenners, met hun heerlijk haarloze benen. Maar ook vrouwen kunnen terecht bij The Wax Bar.

Haar is al een tijdje uit en scheren is veel werk. Bovendien komt haar na een scheerbeurt net zo snel weer terug. En dan heb ik het nog niet eens over de wondjes die daarbij kunnen ontstaan. Ik zal vast niet de eerste man zijn die na het scheren van de rug eens met kleine bloedvlekjes in zijn overhemd zat. Maar er moet eindelijk eens iets gebeuren. Het staat wel stoer dat borsthaar (willen we graag geloven), maar zeker in de zomer is het lekker (sommigen spreken graag van ‘hygiënisch’) om eens zonder borsthaar door het leven te gaan – om van die rug nog maar te zwijgen. We kunnen het haar laten weglaseren, alleen dat is vrij ingrijpend en vooral ook erg duur.

Ga harsen, hoor ik de vrouwen denken. Goed, maar waar? Bij de schoonheidsspecialist? Welke man maakt daar nou een afspraak?

Kortom: waxen (Engels voor harsen) moet uit het schoonheidsspecialistische verdomhoekje, vond Sophie van den Haak, het moet geen ‘bijbehandeling’ meer zijn in een beautysalon. In Singapore, waar zij een tijd woonde toen ze voor lingerie-ontwerper Marlies Dekkers werkte, zag ze genoeg zaken die niets anders deden dan waxbehandelingen, waar ook veel mannen heengingen. „Vervolgens zag ik overal wax bars voor mannen: in Miami, San Francisco, New York, Londen.” Alleen in Nederland niet.

Sophie van den Haak (35) zag een gat in de markt. Ze zegde haar baan op, ging een businessplan schrijven, vond investeerders en vorige maand opende ze haar eigen zaak in Rotterdam: The Wax Bar. „Waxen moet gewoon laagdrempeliger worden voor mannen.”

Uitgebreide sessie

Een gemiddelde waxbehandeling bij The Wax Bar duurt een minuut of twintig, afhankelijk van het lichaamsdeel. Ik kies voor een uitgebreide sessie: mijn borst (chest wax à 30 euro), buik (belly wax, 25 euro) en rug (back wax, 35 euro). In totaal lig ik een uur op de tafel.

Ik word behandeld door Trudy. Ze is 29 en heeft tien jaar waxervaring – dat klinkt prettig – vooral opgedaan in Nieuw Zeeland. Ze vertelt dit terwijl ze ondertussen mijn rug insmeert met een warme vloeistof, de hot wax. Dat voelt best fijn. Raar ook, want de dikkige vloeistof is verrassend warm. Trudy praat wat, ik zeg wat terug, ze smeert de wax met een spatel over mijn bovenrug uit, duwt het een beetje aan en – RATS – daar gaat de eerste reep wax van mijn huid. Zonder enige waarschuwing. En ja, dat doet echt zoveel pijn als je denkt dat het doet. Het zijn toch een paar honderd haartjes met haarzakjes die uit mijn lijf worden getrokken. Direct na de ruk duwt Trudy haar hand op mijn rug, zodat de pijn direct wordt gesmoord. Dat verlicht. Zo, eerste aanval overleefd. En dan meteen weer RATS. En nog een keer. En nog een keer. Tot de bovenrug glad is.

Trudy verwisselt de hot wax voor de strip wax. De hot wax omsluit binnen enkele seconden alle haartjes, waarna het een plakje wordt dat van het lijf getrokken kan worden. Voor grotere oppervlakten is het niet geschikt, legt Trudy uit. Ze gaat weer met een spatel en een plakkerige vloeistof over mijn huid. Trudy heeft me vast veel meer verteld over het verschil tussen de hot en de strip wax, maar ik lette even niet goed op. Ik dacht alleen aan wat komen gaat. Want gaat ze nu met een soort plakstrip over de wax waarna mijn huid weer gepijnigd wordt?

RATS

Au! Ja dus. Trudy waarschuwt bij voorkeur niet, zegt ze. Werkt averechts. En pijn gaat het toch wel doen.

Na een uur snap ik het wel. Trudy is bezig met de laatste repen op mijn borst. Na elke ruk voelt het nog steeds een fractie van een seconde alsof mijn huid in brand staat. De pijn is telkens snel verdwenen, maar ik weet: er komt zo weer een ruk.

Tot Trudy ook mijn schouders glad heeft gekregen. Klaar. Ik mag eindelijk met mijn handen over mijn lijf. Lekker. Raar. Glad. De pijn is helemaal weg. Hier en daar tintelt de huid, kippenvel voelt ook anders. Mijn bovenlijf is wel rood; iets waarvoor op de site van The Wax Bar werd gewaarschuwd: zeker na de eerste behandeling kan het lijf een etmaal lang ‘een lichte roodheid’ vertonen. Trudy vertelt dat ik me de komende dagen niet te veel mag inspannen: geen zweet, geen warmte, niet te heet douchen. Ik kan er een week of zes tegenaan. (Want ja, het haar komt straks wel weer terug.)

Na afloop is er wijn aan de bar, want The Wax Bar heet niet voor niets The Wax Bar. Ook de barista is onderdeel van het waxgebeuren bij Sophie van den Haak. Zelf waxt ze niet zo heel vaak klanten, daarvoor heeft ze mensen in dienst. Allemaal vrouwen. „Ik wil graag een man in het team. Dat zou meer mannen kunnen overhalen zich te laten behandelen.” In september opent Sophie van den Haak een tweede waxbar, in Amersfoort.

The Wax Bar in Rotterdam doet zo’n 25 behandelingen per dag. Twee op de vijf klanten zijn man. Vaker hetero dan homo. Veel twintigers en dertigers, maar ook vijftigers, zestigers, „laatst nog iemand van 72”. De mannen vragen het vaakst een rug- of borstkasbehandeling. Bij de vrouwen is de brazilian het populairst: de schaamstreek. „Ik hoop dat de mannen ook een brazilian komen doen. Als dat gebeurt, dan ben je echt een taboe voorbij.”

The Wax Bar, William Boothlaan 17a, Rotterdam. Open: ma t/m vr 13-21 u., za 9.30-17.30 u.