Je hoeft geen homo te zijn om mee te doen

Suzanne de Groen (39) nam deze week deel aan het tennistoernooi bij de EuroGames, de Euro- pese homospelen die woensdag in Rotterdam begonnen. „Sporten, feesten, bekenden zien en even als minderheid in de meerderheid zijn.”

Donderdag 14 juli

„Hé schattebout! Hier die andere favoriete getuige. Honderdvijftig euro voor een roze tuk tuk van huis naar stadhuis is best duur. Maar ja, het is wel de dag van hun leven. Of moeten we een koets doen?” Monique op mijn voicemail, de andere getuige van Erika, vriendin en mijn dubbelpartner tijdens de EuroGames in Rotterdam. De dag voor dit evenement gaat ze trouwen. Zes weken geleden wist ze dat nog niet. Een ‘moetje’, vanwege aankoop van nog te bouwen huis en brandende liefde, en een ‘spoedje’ vanwege dezelfde reden plus seriële vakanties van alle getuigen. En de huwelijksreis gaat naar… Rotterdam. Waar ze, getrouwd en wel, met mij gaat dubbelen.

Mijn vriendin Charlotte en ik hebben een appartement gehuurd in Rotterdam-West en zullen vanaf daar naar tennisbanen en andere sport- en feestlocaties fietsen. De EuroGames zijn voor iedereen toegankelijk maar richten zich in eerste instantie op ‘GLTB’s’, zoals dat heet in die typische subculturele ‘slang’: gay, lesbian, transgender and bisexual.

Dit zal toch zeker de tiende keer zijn dat ik aan een gaysportevenement meedoe. Sporten, feesten, bekenden weerzien en even als minderheid in de meerderheid zijn. Dat laatste voelde ik in 1998 voor het eerst tijdens de Gay Games in de ‘Gay Way to Europe’ in Amsterdam. Mannen hand in hand, vrouwen gearmd over de grachten. Even leek homo de norm en aan het eind van de Gay Games vielen de heterostellen me opeens op. Pas toen realiseerde ik me hoe prettig het is om – al is het maar even – in de meerderheid te zijn.

Vrijdag

„Moet ik dat nu eigenlijk wel doen, zo’n dagboek bijhouden? Het is toch een soort coming out in een landelijk dagblad”, zeg ik tegen een collega. Kennelijk is het voor mij toch nog een ding, openlijk lesbisch in NRC staan. En dat terwijl ik al twintig jaar gay en wel in de voormalige Gay Capital of Europe woon. Het voelt een beetje of je eigenhandig een roze driehoek op je jas naait.

We staan bij het redactionele nespresso-apparaat. Condooms met ‘lang leve de inhoud’, de pay-off van Vrij Nederland, gaan het toch niet worden. Wekelijks staan in het weekblad waarvan ik marketing manager ben, aanbiedingen om abonnee te worden. Voor de seksspecial van VN (nu in de winkel!) zijn we op zoek naar een passend cadeau voor nieuwe abonnees. Viva had ooit een vibrator, Linda een gigolo. Voor VN moet het stijlvol zijn, niet te plat, en dus wordt het dit keer… een boek. Over liefde met iemand van wie je heel veel houdt, een boek over masturbatie dus met de niets verbloemende titel Met de hand.

Zaterdag

„Regel jij de plaksnor? Gaat me niet meer lukken vandaag.” De andere getuige sms’t. Leuk zo’n lastminutebruiloft. Ook nog een vrijgezellenparty geregeld. Op maandagavond. Geen paaldansworkshop en ook niet als kip verkleed over het Leidseplein. De bruid komt er genadig af. Na een gepland etentje met de twee getuigen een surpriseborrel (!) in travestiecafé Lellebel. Met plaksnor dus. Zij dan. Ik koop er meteen maar vijftien, voor als de anderen snornijd krijgen, met huidlijm – ik versta eerst houtlijm – zodat de snor de hele dag blijft zitten. Ook wat toeristenklompjessleutelhangers gekocht. Best bijzonder zo’n internationaal toernooi en altijd leuk om de buitenlandse tegenstanders wat te geven. De koets is inmiddels een fietstaxi geworden. Halve ochtend rondbellen op zoek naar een roze exemplaar zodat het bruidspaar in stijl naar het stadhuis kan.

Zondag

Nog vier dagen tot de EuroGames. Extra trainen is er dit keer bij ingeschoten. Eigenlijk vind ik ook dat de basis voor mijn sportieve prestaties gelegd moet zijn door de competitie van het afgelopen seizoen (helaas met zeer overtuigende verliespunten gedegradeerd). Wel won ik onlangs zilver en goud op het Pinkstertoernooi, het grootste homotennistoernooi ter wereld, georganiseerd door mijn eigen club Smashing Pink.

Maandag

„Wauw, ga jij echt meedoen aan de EuroGames? Dan ben je dus heel erg goed.” Ik stijg spontaan in de achting van een collega van maandblad Opzij en ik leg maar weer eens uit dat het niet om de Olympische Spelen voor homo’s gaat. Als je een racket kunt vasthouden en geen problemen hebt met verliezen, kun je meedoen. Niks geen kwalificatienormen. Gewoon honderd euro betalen en naar Rotterdam reizen. Best duur trouwens, maar wel inclusief ceremoniële opening met burgemeester Aboutaleb en slotfestijn met Sister Sledge.

Trouw niet voor je veertig bent is het eerste karaokenummer op de vrijgezellenavond van Erika. Door haar vol overgave gezongen, want op het lijf geschreven. De plaksnorren zijn populair en doen het ook leuk als bakkebaard en decolletéversiering.

Dinsdag

Donderdagmorgen negen uur speel ik mijn eerste wedstrijd. Gelukkig tegen een onbekende, een Amerikaanse. Je hoeft geen homo te zijn om mee te doen en kennelijk ook geen Europeaan. Lekker ‘open’ dus. Mijn vriendin reisde in 2002 ruim 15.000 kilometer naar de Gay Games in Sydney om daar tegen een Amsterdams clubgenootje te spelen. Best sneu.

Laatste werkdag voor de vakantie. Reclamebureau presenteert strategie om dit najaar duizenden abonnementjes voor VN binnen te halen. Scherp, slim en talig. En grappig, dat ook. Kan ik me nu eindelijk focussen op de EuroGames. O nee, eerst nog even ‘ceremoniemeesteren’ en getuigen morgen.

Woensdag

Verbaasde blikken in tram 14 als bruidspaar en gevolg instappen met Going to the chapel uit de iPhone-boxjes. Bruiloft met veel tranen, grachtentocht met speeches. Mooi! En dan eindelijk naar Rotterdam. We zien oude bekenden bij de accreditatie in de Rotterdamse Schouwburg, behulpzame vrijwilligers helpen alle sporters aan deelnemerspas en goodie bag. Daarna op een terras eten en drinken. Langzaam dompelen we ons onder in stad en toernooi.

Donderdag 21 juli

Toerist in eigen land, op de fiets met iPhone in de hand naar tennispark Victoria in Kralingen. Onderweg groeten we onbekende mededeelnemers, herkenbaar aan de badge om de nek. De buienradar voorspelt eindeloze regen, in real life is de hemel strakblauw. Ik win van de Amerikaanse en verlies daarna van, jawel, een clubgenoot uit Amsterdam.

‘Wees zichtbaar en vier de verschillen.’ Vrije vertaling van de woorden van Aboutaleb, die zijn vakantie heeft onderbroken om de EuroGames te openen in Ahoy. De burgemeester benadrukt dat zichtbaar zijn niet vanzelfsprekend is, vooral niet in Oost-Europa. Volgend jaar zijn de EuroGames in Boedapest, waar onlangs een Gay Pride ontaardde in een kleine veldslag. Die sla ik denk ik maar over.