'Ik heb zakelijk en privé veel op het spel gezet'

De tijdelijke verlaging van de overdrachtsbelasting moet de huizenmarkt weer in beweging krijgen.

Deze zomerrubriek volgt mensen op de huizenmarkt in Dordrecht, waar woningen gemiddeld 950 dagen te koop staan.

Wie: Jan de Jager (66)

Waar: Haaswijkweg West

Wat: Probeert zijn monumentale woonboerderij met bedrijfsruimte sinds 2007 te verkopen

Kopers genoeg voor de Noordhoeve, dacht Jan de Jager. Zijn monumentale boerderij uit 1912 ademt landelijke rust in de stad. Voor het huis lopen schapen en kippen. In de tuin staat een walnotenboom. „Zo verjoegen boeren vroeger de vliegen van de mestvaalt”, zegt hij. „Die houden niet van walnoten.”

In de aangebouwde schuur zat vroeger de handelszaak in slagerij- en horeca-apparatuur van De Jager en zijn drie zonen. In 2007 zette hij zijn woonboerderij (266 vierkante meter) met schuur (920 vierkante meter) te koop voor 985.000 euro. De crisis brak uit. De kopers bleven weg. De Jager verloor bijna het familiebedrijf en de erfenis voor zijn kinderen. Van de verlaging van de overdrachtsbelasting met 4 procent verwacht hij niet veel: de maatregel geldt alleen voor het woonhuis, niet voor de bedrijfsruimte.

„Ik heb heel wat op het spel gezet”, zegt De Jager op een ingepakte stoel in het lege huis. „Zowel zakelijk als privé. Slapeloze nachten, maar we hebben het gered.”

Dordrecht heeft veel lokale bedrijven met een landelijke afzet, zoals De Jager en Zonen. De leegstand van bedrijfsruimte (4 procent) en kantoren (15 procent) is gemiddeld, volgens cijfers van makelaar DTZ Zadelhoff. Wat De Jager opbreekt, is de gedateerde combinatie van woon- en werk in één pand.

In 1959 begon hij „als jochie” in het Rotterdamse bedrijf van zijn vader, een slager die op de handel in vakgereedschap was overgestapt. De Jager nam het bedrijf later over en huurde in 1978 de grotere Noordhoeve in Dordrecht. Zes jaar later kochten ze de boerderij voor 425.000 gulden. In acht jaar was de hypotheek helemaal afbetaald.

De kinderen gingen uit huis, het bedrijf groeide verder. „De woning werd te groot, de opslag te klein.” Een inbraak gaf het laatste duwtje om de boerderij te koop te zetten. Toen De Jager en zijn vrouw Corrie in 2007 na een ritje in de nieuwe Mercedes thuiskwamen, waren 13.000 euro kasgeld en haar spaarcenten weg. „We werden angstig.”

De Jager en zijn vrouw kochten een appartement. Voor het bedrijf werd een nieuw pand gebouwd op een industrieterrein. De kosten waren twee miljoen. Het eerste miljoen kon De Jager lenen. Het tweede miljoen moest uit de Noordhoeve komen. „Als een soort erfenis. Het is fiscaal aantrekkelijk om die bij leven in het bedrijf te storten.”

Het tweede miljoen kwam dus niet. Sinds 2007 heeft De Jager twaalf kijkers gehad. Een antiquair, een loodgieter, drie handelaren in oldtimers, twee mensen in scheiding, twee mensen van kinderdagverblijven, een wijnhandelaar, een aannemer en een kapper. Allemaal haakten ze af. Te groot, te duur, te monumentaal voor verbouw.

Met moeite kon De Jager nog drie ton lenen met de Noordhoeve als onderpand. De resterende zeven ton voor de nieuwbouw kwam uit het bedrijf en uit privévermogen.

Hulp kwam van een boer. Van Super de Boer, de keten die in 2009 werd opgekocht door Jumbo, een klant van De Jager. Sindsdien heeft hij alle omgebouwde Jumbo-filialen voorzien van snijmachines, gehaktmolens, verpakkingsmachines, vleesmengers en grillen. Stalen gevaartes zoals er nog tientallen op de dorsvloer in de schuur staan.

De vraagprijs voor de Noordhoeve is inmiddels gezakt naar 935.000 euro. De Jager overweegt opsplitsing: verkoop van het woongedeelte en verhuur van de opslag. „Ik wil er vanaf. Als ik het vandaag zou verkopen, ruim ik het zelf leeg.”

Eppo König