Een nieuwe theorie: oorlog in Parijs

Niet met het bord maar met de laptop op schoot installeer ik me voor het televisietoestel. Het is vrijdagmiddag vijf voor half drie. Zo meteen start de laatste, gevaarlijk korte bergetappe naar Alpe d’Huez. Ik ben van plan een beetje mee te schrijven met de meute die het veel moeilijker gaat krijgen dan ik, hoewel het beste ondertussen ook wel van mijn benen af is. Ik ben vooral nieuwsgierig of mijn theorie overeind blijft. Zo niet dan zal ik alles in het werk stellen haar met woorden weer kloppend te krijgen.

Dus eerst mijn theorie: Andy Schleck won donderdag groots op de Galibier, maar broertje Fränk verloor er grandioos de Tour.

Dit moment op ongeveer een kilometer onder de top: Cadel Evans, tot een kilometerslange achtervolging gedwongen door Andy, heeft in een strak tempo maar stilaan droogkokend, de voorsprong gehalveerd. Fränk zit uit zijn neus vretend in het wiel. Een demarrage zou hebben volstaan om Cadel niet alleen een psychische oplawaai te verkopen, maar ook nog een minuutje van hem weg te rijden.

Op Alpe d’Huez zou het dan zo gaan: frisse Fränk, die een dag eerder niks heeft geleden, flitst onweerstaanbaar weg vanaf de voet van de col en elimineert met het oog op de tijdrit van vandaag, de nog niet herstelde Cadel Evans definitief.

Op het tv-scherm zie ik hoe Contador al op de Col du Télégraphe de eerste barsten in mijn theorie begint te rijden. Fränk Schleck kan het tempo niet volgen. Broer Andy wel. En die had ik eerlijk gezegd een ziekbed van drie dagen voorspeld. Net als Contador na zijn instorting een dag eerder. Dit is de derde Tourweek, en dit is de epoque van het biologisch paspoort. Cadel is reeds zo in verwarring dat hij slechte benen verward met een aanslepend wiel.

Waar gaat dit naar toe? Net als donderdag naar de top van de Galibier natuurlijk, en net als toen is Cadel gedwongen tot een furieuze achtervolging, met Fränk Schleck als chaperon in het wiel.

Contador gaat onverstoorbaar voort. En Andy werkt mee. Hij moet wel, hij heeft de Tour in handen. Tot mijn geruststelling – het moet wel menselijk blijven – lopen ze niet spectaculair weg.

Aanzienlijke hergroepering in de zeer lange afdaling. Het klassement ziet er exact hetzelfde uit als twee uur geleden. Mooier nog, mijn theorie staat weer als een huis. Fränk Schleck lijkt zijn startproblemen te boven en Cadel heeft in de achtervolging nog maar eens een jas extra uitgedaan.

Er is iets geks met theorieën. Heb je er eenmaal eentje, dan word je er nog supporter van ook. Alpe d’Huez, niks Hollandse berg, een Luxemburgse.

De beklimming. Weer valt Contador aan. Het beenritme is geweldig, maar volgens een klein tussentheorietje zie ik hem de slag om de ritzege niet winnen. De kilometers verstrijken, Fränk Schleck blijft bij Andy. Evans bijt zich vast in hun wiel. Langzaam verdampt mijn theorie. Cadel is gaargekookt, maar doet de beste zaak.

De jonge Pierre Rolland wint de etappe. Dat had ik theoretisch niet voor mogelijk gehouden. Die jongen rijdt al twee weken op kop voor Voeckler, die het geel eindelijk kwijt raakt aan Andy Schleck. Fränk staat tweede (53 seconden) en Cadel Evans (57 seconden) op drie.

Tijd voor een nieuwe, gewaagde theorie. Na de tijdrit staan Andy en een Cadel Evans op drie seconden van elkaar. De wandeling naar de Champs-Elysées moet de beslissing brengen. Het wordt oorlog in Parijs. Of is dit wishful thinking?