Onkruid vergaat niet

Tuinieren betekent de eeuwige strijd tegen het zevenblad, een oorlog die niet te winnen valt. Tegen deze guerrilla is niets bestand, al zet je twintig schoffels in.

Hooguit kan je de schade enigszins beperken. Maar dat zijn kleine schermutselingen aan de frontlinie, want hun leger rukt telkens weer op. Met wortel en al verwijderen, wat bij ander onkruid nog wel helpt, lukt niet, want de wortels lopen als lange kabels door de tuin, met ontelbare vertakkingen. Je kunt je ook niet permitteren om een paar weken weg te gaan. Als je terugkomt heeft het zevenblad de hele tuin overgenomen, als een bezettingsmacht, de oorspronkelijke planten verdrongen of overwoekerd. Ik heb volwassen mannen zien schreien als een kind als ze na hun vakantie hun tuin terugzagen.

Veel bevredigender is het verwijderen van gras en ander onkruid tussen de naden van terrastegels. Jaren geleden woonde ik buiten en had een klinkerpaadje dat naar de voordeur leidde en ook daar groeide van alles tussen. Met een mesje of een plamuurmes ging ik aan de slag, op mijn knieën, middagen lang.

Een buitengewoon rustgevend karweitje, vooral omdat ik mezelf wijs maakte dat ik mijn tijd nuttig besteedde. Dat is nog eens echte ontspanning. Na dagen schrapen en krabben had ik uiteindelijk eer van mijn werk. Het paadje zag eruit of het pas gelegd was. Maar op dat moment had ik pas goed de smaak te pakken. Een nieuwe uitdaging wachtte. De terrastegels! Aan de slag!

Maar nu woon ik daar niet meer. Zo komt het dat ik soms ergens een tuin passeer met een terrasje van stoeptegels, waar allerlei ongerief tussen groeit. Dan beginnen mijn handen te jeuken.

O, als ik daar toch even mijn goddelijke gang kon gaan!

Ik moet me altijd inhouden om niet bij de bewoners aan te bellen en mijn diensten aan te bieden.