Enge man, boze dame en een lijk

26 thrillerschrijvers: No Rest for the Dead. Simon & Schuster, 256 blz. € 25,-

Het is goed bedoeld maar lijkt gedoemd te mislukken: 26 succesvolle Amerikaanse thrillerschrijvers, samen goed voor miljoenen verkochte boeken, schrijven ieder één hoofdstuk van een thriller waarvan de opbrengst gaat naar een vereniging voor leukemie en lymfklierkanker. No Rest for the Dead is echter een interessant en redelijk geslaagd boek geworden dat weliswaar duidelijk door verschillende mensen is geschreven – bij ieder hoofdstuk wordt ook vermeld wie dat deed – maar toch een boeiend geheel heeft opgeleverd. Juist doordat elk hoofdstuk is geschreven zonder overleg met de schrijvers van eerdere of latere hoofdstukken, worden veel mechanismen die te pas komen bij het schrijven van thrillers extra zichtbaar.

De premisse is wel tevoren aan alle schrijvers voorgelegd en luidt aldus: Christopher Thomas is de succesvolle conservator van een klein maar prestigieus museum in San Francisco. Zijn vrouw Rosemary is er hoofd van de collectie oude wapens en wapenrusting. Haar geld en invloed hebben Christopher gemaakt tot wie hij is, maar als dank vernedert hij haar door publieke affaires te onderhouden met talloze vrouwen. Als zijn lijk in 1998 wordt aangetroffen in een middeleeuws martelwerktuig stapelen de aanwijzingen dat Rosemary zich met behulp van haar collectie van haar man heeft ontdaan zich snel op. Politieagent Jon Nunn is verantwoordelijk voor de bewijzen tegen haar maar als ze in 2000 wordt veroordeeld en geëxecuteerd, is Nunn inmiddels overtuigd van haar onschuld en een gebroken man.

In haar testament heeft Rosemary bepaald dat tien jaar na haar dood een herdenkingsbijeenkomst moet worden georganiseerd voor haar inmiddels volwassen kinderen. Nunn grijpt die aan om alle mensen van wie hij vermoedt dat ze de werkelijke moordenaar van Christopher zouden kunnen zijn, bijeen te roepen in het museum. Iedereen heeft een motief en niemand durft het risico te lopen de schijn tegen zich te krijgen door weg te blijven. Nunn confronteert hen met nieuwe bewijzen.

De lol van No Rest for the Dead is dat de schrijvers, onder wie Jeffery Deaver, John Lescroart, David Baldacci, Phillip Margolin en Faye Kellerman, elkaar tot op zekere hoogte bewust voor de voeten lopen. ‘Zie hier nog maar eens uit te komen,’ lijken ze tegen hun collega’s te willen zeggen. Daarmee is het boek ook een showcase geworden van de narratieve trucs die in thrillers worden toegepast. De valse aanwijzing, de onwaarschijnlijke wending, de cliffhanger, de schietpartij die alles weer op losse schroeven zet en forensische fouten waardoor mensen verkeerd worden geïdentificeerd, ze komen allemaal nog duidelijker naar voren dan in reguliere thrillers omdat ze hier niet alleen worden ingezet om de lezer te misleiden maar ook om de andere schrijvers in problemen te brengen.

Het is de verdienste van redacteur Andrew Gulli, initiatiefnemer en oprichter van het thrillerblad Strand Magazine, dat het niet te veel uit de hand loopt en het einde behoorlijk bevredigend is.