Dit is hoe wielrennen hoort te zijn

Tegenvallende ritten in de Pyreneeën, laffe favorieten, geen hoogstaande Tour?

De Luxemburger Andy Schleck zorgde gisteren eindelijk voor spektakel.

Leopard rider Andy Schleck of Luxembourg cycles up the Col du Galibier during the 18th stage from Pinerolo to Galibier Serre-Chevalier at the Tour de France 2011 cycling race July 21, 2011. REUTERS/Denis Balibouse (FRANCE - Tags: SPORT CYCLING) REUTERS

Zeldzaam mooie aanval van Andy Schleck, tactisch hoogstandje van zijn ploeg, dappere achtervolging van Cadel Evans, drievoudig Tourwinnaar Alberto Contador kansloos voor de eindzege en Thomas Voeckler die verrassend toch nog de gele leiderstrui behield. En dat allemaal binnen de laatste zestig kilometer van een loodzware Alpenrit, met de hoogste finish ooit in de Tour op de ijskoude top van de 2.645 meter hoge Galibier. „Dit geeft de Tour de France grandeur”, plaatste vijfvoudig eindwinnaar Eddy Merckx gisteren aan de finish een schitterende wielerdag in perspectief. En spannend blijft de 98ste editie tot het eind.

Tegenvallende Pyreneeënritten, laffe favorieten, geen hoogstaande Tour? Andy Schleck deed de wedstrijd gisteren eindelijk ontvlammen. „Hij schrijft wielerhistorie”, loofde Merckx. „Niet wachten tot de slotklim van de Galibier maar al vroeg aanvallen op de Izoard. Dat is zelden gezien.” Zelf leverde de Belgische wielerlegende in 1969 een ongekende prestatie door te winnen na een solo van 120 kilometer door de Pyreneeën. Floyd Landis, later op doping betrapt, was in 2006 de laatste renner die het klassement op z’n kop zette met een lange aanval. In 1998 won Marco Pantani de Tour na een grootse solo in het noodweer over de Galibier naar Les Deux Alpes, ten koste van Jan Ullrich.

De jongste van de Luxemburgse broers Schleck demarreerde gisteren volkomen verrassend op 62 kilometer van de finish, op het steile gedeelte halverwege de Izoard. Zijn concurrenten lieten hem begaan. Dit was veel te vroeg, dit kon toch niet? Zoveel indruk had de kopman van Leopard-Trek deze Tour nog niet gemaakt. Wat speelse aanvalletjes in de Pyreneeën, maar ook problemen en tijdverlies in een afdaling naar Gap.

Uiterlijk onbewogen, in de stijl van een ware kampioen, vergrootte Schleck zijn voorsprong gestaag. „Een gevecht van zestig kilometer”, zou hij na afloop zelf omschrijven. In zijn hoofd stormde het. Hij zou dalen als een oud wijf, zeiden critici. Hij was een slechte verliezer, die klaagde over gevaarlijke afdalingen. Maar vijftig kilometer verder lag hij bijna vierenhalve minuut voor. Het geel zou voor hem zijn op de Galibier.

Sterk plan ook van zijn ploeg Leopard-Trek, om al twee renners mee te sturen in een vroege vlucht over de Col Agnel. Volgens klassiek recept van hun vroegere ploegleider Bjarne Riis. Joost Posthuma wachtte zijn aanstormende kopman op en offerde zijn laatste krachten om nog even vol door te trekken op de Izoard. In de afdaling en de aanloop naar de Galibier deed Maxime Montfort hetzelfde. Tegen de harde wind in maakten ze tempo.

Van links naar rechts zwalkten de achtervolgers over de weg. Wie nam het voortouw in de achtervolging, met het risico eigen krachten te verspelen en de concurrentie te helpen. Boze handgebaren van Evans, gepraat tussen Contador en zijn Spaanse vriend Samuel Sánchez. „Come on”, leek Evans bijna wanhopig te roepen naar de anderen.

Dan moest de 34-jarige Australiër het zelf maar doen, vijftien kilometer onder de top van de Galibier. Twee keer tweede in Parijs, nu in de vorm van zijn leven. Wilde hij nog eens de Tour winnen, dan was het nu of nooit. Evans kromde de rug, schakelde naar een grote versnelling en begon snel in te lopen op koploper Schleck. Dan profiteerde de anderen in zijn wiel maar van zijn werk.

Hoe imponerend Evans tekeer ging, bleek toen na Sánchez op twee kilometer onder de top zelfs Contador loste. In korte tijd verloor de drievoudig Tourwinnaar 1.35 minuut. Weg kansen op de eindzege, teruggezakt naar de zevende plaats in het klassement op 4.44 van het geel. „Het is zoals het is”, zei ploegleider Riis op de Galibier over zijn kopman, die opnieuw last had van zijn gekwetste rechterknie. „Het wordt moeilijk om de Tour nog te winnen.”

Vooraan bleek Andy Schleck een kampioen van vlees en bloed. Zijn gelaat tekende, de tong hing uit de mond. Bijna stilstaand kroop hij over de eindstreep, al had hij nog wel de kracht om drie keer zijn gebalde rechtervuist in de lucht te steken. Daarna moest hij door vader Johny worden ondersteund om niet te vallen. „Ik wilde tot het laatste moment alles eruit halen. Het was zwaar.”

Broer Fränk kwam als tweede over de streep, dankzij Evans was de achterstand nog maar iets meer dan twee minuten. Waardoor de Australiër, een betere tijdrijder dan de Schlecks, zijn kansen op de eindzege behield. En Voeckler met vijftien tellen voorsprong op Andy Schleck toch nog in het geel bleef.

Het idool van de Fransen kuste op de top van de Galibier zijn zoontje in de kinderwagen en relativeerde zijn wielersucces. „Dit is het echte leven, de rest is bijzaak.”

Maar in ritten zoals gisteren wel een van de leukste bijzaken.