Muziek

Mysterieuze stem

The Horrors: Skying

cd pop

Skying is de term die de Londense rockgroep The Horrors bedacht voor het gitaareffect dat hun muziek in alle weidsheid naar de hemel moet laten reiken. Dat is glansrijk gelukt op hun derde album, nadat ze in eerdere incarnaties moeite hadden om hun opgeblazen mediaprofiel als hipste band van Camden Town in overeenstemming te brengen met even indrukwekkende muziek. Alleen drummer Coffin Joe heeft zijn oude circusnaam behouden, terwijl zanger Faris Rotter nu weer gewoon Faris Badwan heet en de band zich ontwikkelde in de ‘baggy’-richting van groepen als The Stone Roses en Ride. Ook de orkestrale sound van jarentachtigfenomenen als The Teardrop Explodes en Simple Minds klinkt door. De muziek is omfloerst en bombastisch, met wollige zang die diep is ingebed in de galmende instrumentatie. Het skying-effect bereikt een hypnotiserend hoogtepunt in Still life en Wild eyed, waarin Badwan het opneemt tegen schetterende blazers en breed uitwaaierende synthesizers. Zijn stem klinkt nu veel mysterieuzer dan in de tijd dat hij zijn horrorpersonage letterlijk nam en eng vals zong.

JAN VOLLAARD

Twintigerstalent

Ben van Gelder: Frame of Reference

cd jazz

Er werd al even naar uitgekeken. Wanneer zou de boy wonder van de Nederlandse jazz zich met een eigen album gaan laten horen. Al op jonge leeftijd viel saxofonist Ben van Gelder op; hij won diverse prijzen en manifesteerde zich in diverse groepen als blikvanger met een opvallend mooie toon. In New York, studerend aan The New School for Jazz and Contemporary Music en zoveel mogelijk jammend in jazzclubs, heeft hij zich verder ontwikkeld. Frame of Reference is het resultaat van dat rijpingsproces. De saxofonist, nu 22 jaar, heeft wat te vertellen.

Van Gelder heeft een vloeiende, ronde manier van spelen. Geen geknetter of gekerm, maar golvende melodische frases die zich nestelen op de harmonische structuren van pianist Aaron Parks. Dit debuutalbum, opgenomen met veelbelovend twintigerstalent uit de New Yorkse scene, is van een aanlokkelijke schoonheid. Overdachte jazz, met gevoel voor balans en timing. Het titelnummer swingt (met een gastrol voor Ambrose Akinmusire), de blues druipt en er is een wervelende versie van Coltranes Countdown. In het najaar volgt een tournee.

Amanda Kuyper

Serieuze ondertoon

Foster The People: Torches

cd pop

Foster The People, uit Los Angeles, is vernoemd naar zijn voorman/zanger Mark Foster, die twee jaar geleden de band oprichtte. Het trio speelt het soort wolkige disco dat tegenwoordig ook populair is bij groepen als The Naked And The Famous en Chase & Status, al is Foster The People van dit gezelschap het inventiefst. Romig echoënde synthesizers vullen de achtergrond terwijl de bonkige pianoloopjes en opzwepende koortjes voor dansbaarheid zorgen. Het leverde de band al een hit op met het opzwepende Pumped Up Kicks, dat handig laveert tussen een spookachtig couplet en een meezingrefrein.

Hoe luchtig – en soms flinterdun – de nummers op debuut-cd Torches ook zijn, in een liedje als Pumped Up Kicks is meer aan de hand dan je denkt: onderwerp van de tekst is de moordpartij door een verwarde jongen met een pistool. De serieuze ondertoon van Foster The People blijkt ook elders: zoals in augustus op Lowlands te zien zal zijn, is de band uiterlijk heel wat studieuzer dan je op grond van hun partymuziek zou verwachten.

HESTER CARVALHO