Moment

Nog één kilometer. Andy Schleck ziet het vlaggetje hangen en denkt aan hoe hij vorig jaar in de berm van de Port de Balès stond. De gele trui om zijn schouders, maar een wiel in zijn hand. Ketting eraf. Contador reed bij hem weg. Als er één moment is waarop de Tour beslist wordt, dan was het dat moment, denkt hij.

Nog zevenhonderd meter. De zwarte sneeuw tegemoet. Hij denkt aan de dag van eergisteren, toen hij zich liet kennen. Contador en Evans waren bij hem weggereden. Naderhand beklaagde hij zich over de afdaling, die volgens hem te gevaarlijk was. Niet slim, denkt hij nu. Mensen willen winnaars zien, geen klagende verliezers.

Nog driehonderd meter. Verzuurde benen, een stijgingspercentage dat aanvoelt als tachtig. Hij denkt aan hoe hij vandaag wegreed en iedereen het nakijken gaf. Allemaal bleven ze zitten terwijl hij met een stevige kadans zijn naam in de Koninginnenrit van 2011 graveerde. Nu wel. Andy Schleck, winnaar.

Nog tien meter. Zo hoog eindigde nog nooit een Touretappe. Als er één moment is waarop de Tour beslist wordt, laat het dan dit moment zijn, denkt Andy Schleck, en hij duwt nog eenmaal zijn trapper naar beneden.