Langs de Moskva, naar Gorky Park

Het was een grote hit in de zomer van 1991 (drie weken nummer één), van de Duitse hardrockband Scorpions: Wind of change. Anderhalf jaar na de val van de Muur, bezongen de Scorpions in een ballad de veranderingen in Oost-Europa. Beetje zoet, beetje sentimenteel. De jonge geschiedenis van Europa en de hoop van toen, vervat in een poplied. De Moskva is een rivier in Moskou, Gorky Park een pretpark. I follow the Moskva/ down to Gorky Park/ Listening to the wind of change/ An August summer night/ soldiers passing by/ Listening to the wind of change/ The future’s in the air/ I can feel it everywhere/ Take me to the magic of the moment on a glory night/ Where the children of tomorrow dream away/ In the wind of change

Michael Jackson zong in 1996 Stranger in Moscow, mooi en wat neerslachtig, geschreven op een hotelkamer in Moskou. Hij kon nergens heen, rond zijn hotel stond een zee van fans en hij voelde zich niet op zijn gemak. I was wandering in the rain/ Mask of life, feelin’ insane/ Swift and sudden fall from grace/ Sunny days seem far away/ Kremlin’s shadow belittlin’ me/ Stalin’s tomb won’t let me be/ How does it feel (How does it feel)/ When you’re alone/ And you’re cold inside / Like stranger in Moscow/ Lord have mercy

Van de Simple Minds verscheen twee jaar geleden Moscow Underground, een anoniem nummer van het album Graffiti Soul. Niets mis mee, maar daarmee is alles gezegd. De naam Moskou komt in de songtekst niet voorbij, wel het gevoel dat je bekruipt als je in een verlaten metrogang loopt, met in de verte het geluid van water dat van het plafond drupt. Descended from a world of darkened places/ Descended from a world that’s lost control/ Please take me down where the rain drops/ Please hold me here where the dreams stop/ Please leave me here on my own

Dan is er nog het afschuwelijke Moskau van het Duitse Dschinghis Khan uit 1979, met een Boney M.-achtige klank. Het kwam zeer terecht niet hoger dan nummer 38 in de Top 40. Moskau, Moskau/ Liebe schmeckt wie Kaviar/ Mädchen sind zum küssen da/ Ho ho ho ho ho/ Moskau, Moskau/ Komm wir tanzen auf dem Tisch/ Bis der Tisch zusammenbricht/ Ha ha ha ha ha hey!

Ook uit ’79, maar politiek (en dus minder olijk), is Joost Prinsens Moskou is ver. Tekstschrijver Hans Dorrestijn gaf het als ondertitel Een dissident lied. Arrangement doet bij vlagen denken aan Dodenrit (Troika hier, troika daar) van Drs. P. Moskou is ver/ Het leven is hard in de USSR/ In Moskou zo ver/ Ver van mijn bed/ Werd menig schlemiel op de wereld gezet/ Iwan Rebrof, Ferens Fritschei/ Nurejev, Rostropowitsj/ Moeten spelen, dansen, zingen/ Maar betaald krijgen ze niets/ Al wemelt het er van genieën/ Ik vermijd het Rode Plein/ En ik dank op mijn blote knieën/ Om geen Moskoviet te zijn

Tot slot, heel kort, Liefs uit Londen van Bløf, uit 1998. Gaat niet over Moskou, maar de stad komt er wel in voor, dus het mag hier genoemd worden. Zij stuurt me kaarten uit Madrid/ En uit Moskou komt een brief/ Met de prachtigste verhalen/ En God, wat is ze lief