Pièce montée croque en bouche

Kookprogramma’s zijn grofweg in twee categorieën in te delen: programma’s over eten en programma’s over kandidaten. De programma’s over kandidaten zijn opgezet volgens het populaire America’s next top model-principe. Dat draait om drie aspecten: het competitie-element, het heilige juryoordeel en eindeloze herhaling. Dat laatste maakt ze ongelooflijk irritant om naar te kijken. Zodra iemand zich

Kookprogramma’s zijn grofweg in twee categorieën in te delen: programma’s over eten en programma’s over kandidaten. De programma’s over kandidaten zijn opgezet volgens het populaire America’s next top model-principe. Dat draait om drie aspecten: het competitie-element, het heilige juryoordeel en eindeloze herhaling.

Dat laatste maakt ze ongelooflijk irritant om naar te kijken. Zodra iemand zich in de vinger snijdt, krijgen we dat niet alleen te zien. De gewonde kandidaat en minstens een concurrent krijgen daarna ruim de tijd om tegen een ander decortje ‘achteraf’ nog eens vertellen over hoe Piet of Stella zich in de vinger sneed.

We hebben vervolgens drie (3!) keer achter elkaar hetzelfde gehoord. Als je al die herhaling uit die programma’s zou knippen, dan hou je de helft van de zendtijd over.

Gelukkig zijn er ook nog programma’s die wel echt over eten gaan. Twee van mijn favorieten zijn Anthony Bourdains No Reservations en Bizarre Foods met Andrew Zimmern, beide van het Amerikaanse Travel Channel.

Bourdain is een pezige, cynische ex-junk op cowboylaarzen met een oorbel, Zimmern een te dikke, guitige Amerikaan met korte broek en witte sportsokken in zijn gympen. Allebei doen ze hetzelfde: de wereld rondreizen en vreemde culturen leren kennen door kloppende kikkerhartjes of eendenembryo’s in hun mond te stoppen.

Maar het mooiste vind ik Raymond Blanc’s Kitchen Secrets op de BBC. Het is uitermate simpel van opzet: kok laat zien hoe het moet. De kleine Franse chef doet dat in de keuken van zijn restaurant in Oxfordshire met een aanstekelijk enthousiasme.

Een van de afleveringen die mij het meest intrigeert is die waarin hij een zogeheten pièce montée croque en bouche maakt; een piramide van soesjes die met caramel aan elkaar worden geplakt met daarop verschillende plateaus van nougatine en potsierlijke versiersels.

Laatst bevond ik mij plotseling in precies de juiste omstandigheid voor een pièce montée: een keukencollega ging trouwen en een ander had zin om drie uur voor de trouwerij aan dit megalomane project te beginnen.

Het was een doorslaand succes, vooral omdat het tegen elf uur en donker was en de gasten beschonken genoeg om niet te merken dat het bouwwerk vervaarlijk naar één kant overhelde. Ik ben dermate onzeker geworden over mijn architectonische kwaliteiten dat ik niet eens ga proberen een bruggetje te bouwen naar deze pittige courgettesoep.

Fruit de ui een paar minuten in olie. Voeg de zoete aardappel en courgettes in stukken, de chilipeper en de karwijzaad toe en bak even mee. Voeg drie liter water toe en laat een half uurtje zachtjes doorkoken tot de aardappel gaar is. Zet de staafmixer erin. Pureer er een bosje kervel doorheen. Doe er de komijn bij en room naar smaak. Kook de soep in tot de gewenste dikte. Passeer door een fijne zeef en maak af met zout en peper naar smaak.

Courgettesoep

Voor 3 liter soep:

3 courgettes

3 zoete aardappelen

3 middelgrote uien

een chilipeper

2 tl komijn, gemalen

1 tl karwijzaadbosje kervel

room

peper en zout