Het onstuimig-sissende geklater

Er is zeker een aantal zaken op te noemen waarom een vrouw jaloers zou zijn op een man: het vermogen een wufte snor te laten staan, of de heerlijke onwetendheid omtrent het fenomeen ‘bh-zakje voor de wasmachine’. Toch is er maar één vaardigheid die werkelijk bewijst dat de natuur aan voorkeursbehandelingen doet: staand plassen.

Als een vrouw doodgaat, heeft ze waarschijnlijk 12 procent van haar hele leven besteed aan het wachten op een vrijgekomen toiletpot. Alsof die kwelling nog niet voldoende is, heb je in een wc-rij vaak een vrij uitzicht op het herentoilet, waar de wind de luiken doet klapperen, tumbleweeds voorbij rollen en krekels tsjirpen. O, hoe vaak ik niet heb overwogen de rij te ontvluchten en gewoon even snel de mannen wc in te lopen. Toch weerhoudt iets me: het vermoeden dat mensen me daarna met ‘Pssst, ladyboy’ gaan aanpreken, misschien. En het vooruitzicht nonchalant langs een plassende meneer te moeten lopen.

Uiteraard houdt het mannelijk voordeel niet op bij een snelle toiletomloop alleen. Het gaat juist om de alomtegenwoordigheid van het staand plassen. Het geheel wordt immers nog pijnlijker tijdens een buurtfeest, een Koninginnedag of tussen twee kroegen in. Terwijl de vrouw met haar knieën bij elkaar alleen vooruitkomt door een hoppende beweging, wanhopig op zoek naar een plek die haar naar de wc zal laten gaan, knopen de mannen onder luid gejuich hun broek open. Een bosje, een gracht, een klein mopshondje dat net uitgelaten wordt – het maakt de man niet uit. En de vrouw moet er maar naar luisteren, naar het minuten-durende, onstuimig-sissende geklater en de tevreden zuchten van verlichting erna. Zelf neerhurken in een bosje is altijd onhandig, en in het geval van dronkenschap een garantie voor terugkomen met een natte schoen en blaadjes in je onderbroek.

Het Deense ontwerpbedrijf UiWE wilde dit onderscheid teniet doen, en bedacht de Pollee: een urinoir voor vrouwen. De Pollee ziet er enigszins uit als zo’n zandbakschelp van vroeger: een mintkleurig bouwsel met uitsteeksels die de driehoekige toiletpotten vormen. Elke Pollee wordt omgeven door een houten wand, maar om te zien hoeveel privacy vrouwen onder elkaar nog nodig hebben, zijn er drie varianten: de ‘Pollee Shy’ met hoge afscheidingswanden, de ‘Pollee Topless’ met wandjes tot de navel, en de ‘Pollee Naked’, waar je haast rug-aan-rug zit.

Dit onderscheid geeft inderdaad wel te denken: zijn wij vrouwen bereid om in het bijzijn van andere vrouwen onze broek naar beneden te trekken? Is het voor ons mogelijk afstand te doen van de schimmige vrouwendingen die we altijd in een wc-hokje uitvoeren? Blokkeert onze blaas als iemand ons per ongeluk aankijkt? Oftewel: kunnen wij plassen als een man?

Zodra er genoeg drank in het spel is, vermoed ik van wel. Het is misschien nog niet zo triomfantelijk als werkelijk staand plassen, maar het is een begin.

Renske de Greef

Alle columns van Renske de Greef zijn te lezen via nrcnext.nl/renske