De Parade, van tent tot tent

Van een ‘eenmansopera’ tot loeiende kettingzagen.

Een greep uit de shows van de Utrechtse Parade.

Kriskras door de Parade lopen, van tent naar tent, heeft als altijd een grote charme. Het Moreelsepark in Utrecht is vanouds een uitgelezen locatie, al is regen deze dagen een enorme spelbederver. Modder ligt tot aan de tentingang.

Acteur John Buijsman ontwikkelt zich steeds meer tot een begenadigd performer. Zijn wonderlijke voorstelling Het Uur van het Konijn noemt hij een „eenmansopera”, en dat is een treffende aanduiding. In grote vaart verhaalt hij, soms zijn teksten zingzeggend, het verhaal over de Italiaanse jongeman Rico die geplaagd wordt door ongelukken: een moeder die sterft, een grote liefde wier been moet worden afgezet. Saxofoon en gitaar begeleiden het spel.

Het is een eenzame wereld die Buijsman oproept, hard ook. De foto’s van zonnige Italiaanse steden staan in dramatisch contrast tot Rico’s geplaagde leven.

Hard, zwart en grimmig is ook Rockabilly Roadkill door de acteursband The Sadists, die in het vorige seizoen zo'n fantastische bijdrage leverden aan Richard III door Orkater. Alles wervelt en dendert door elkaar, van een schitterende Elvis-imitatie tot horror met een kettingzaag. De drie acteurs zijn in het sm-zwart uitgedost, ze liggen als bloedhonden aan de ketting.

Fraai is de act van een Amerikaanse dominee die uit de Openbaringen citeert, maar door zijn navolgelingen wordt weggehoond en voor seksueel pervers versleten. The Sadists maken onder de hoede van het gezelschap Orkater een soort mix van performance, theater en muziek. Ze spelen met toneelconventies: uit de grond komen deuren te voorschijn, ze breken dwars door een papieren wand en tussen de kieren in de plankenvloer komen handen te voorschijn die een contrabas bespelen.

De formatie weet met onstuimige energie een hele tent te bespelen. Dat een van de spelers zich, zittend op een wc-pot, overgeeft aan helse angsten als het gaat om een seksuele ziekte, is niet echt fijntjes maar de impact van het spel is groot en indringend. Dan verschijnt een acteur met loeiende kettingzaag, en iedereen weet wat de jongeman te wachten staat.

Ondertussen zingen buiten in het park, onder de druipende bomen, de spelers van het Orakter-stuk Welkom in Minnertsga het lijflied van de voorstelling. Ook dat hoort bij de Parade: voorstellingen die door elkaar gaan lopen.

Ik beklim de Brandtoren om naar zangeressen te luisteren die PEP Talks brengen, gespeeld door YO! Opera. Dat valt tegen. Ogenschijnlijk willekeurige toeschouwers vertellen op nogal softe wijze over de bronnen waaruit ze kracht putten. „Iedereen is moedig,” zegt een van hen. „Dat inspireert me.”

Ondertussen klinkt het Stabat Mater van Pergolesi. Het is vooral lief en zoet wat YO! Opera brengt. De geperverteerde Amerikaanse dominee uit Rockabilly Roadkill is me dierbaarder; elke heiligheid is hem vreemd. En theatraal werkt dat veel beter.

Festival

Theater Parade.

Het Uur van het Konijn door John Buijsman. Rockabilly Roadkill door Orkater/ The Sadists. PEP Talks door Yo! Opera. Gezien: 18/7 Moreelsepark, Utrecht. Inl: parade.nl

; ;