Bel mij niet, tekst mij

In de rubriek Jong schrijven jongeren over jongeren en media. Op de blog nrc.nl/jong staan meer columns, links en reacties.

Wie mij kent en me wel eens belt, hoef ik het niet uit te leggen. Voor alle anderen: bel mij niet. Sms me, mail me, Twitter me. Maar bellen? Liever niet. Daar ben ik te lui voor en ik háát het. Goed, misschien is haten wat overdreven, maar een plezier doe je me er echt niet mee. Zeker niet als je belt om te bellen, wat meisjes nogal eens graag doen.

„Hoi, hoe is het er mee?” „Euh, ja… goed?”

Telefoneren neemt veel tijd in beslag, is soms ronduit storend en nogal een gedoe. Je telefoon gaat, je moet hem met je hand uit je broekzak frommelen, hem inschakelen en dan helemaal naar je oor toe brengen. En dat moet allemaal binnen dertig seconden, anders mis je het gesprek.

Zeg nou zelf: dat zijn nogal wat handelingen terwijl het zo veel makkelijker kan – lezen jullie dit, meisjes? De oplossing is namelijk heel simpel: tekst.

Of je het nou heel hip via Whatsapp, Ping, iMessage of LiveProfile doet, of kiest voor old skool sms, tekst is echt de manier om mij te bereiken. Gewoon omdat het een stuk relaxter is. Daarbij is tekst ook nog eens veel meer to the point, biedt tekst geen ruimte voor een lang en onnodig verhaal, en je kunt tekst ook niet missen. Een tekstbericht ontvangen op het moment dat het je even niet uitkomt? Geen probleem, je kan het altijd later nog op je gemak lezen.

Tuurlijk vind ik een telefoontje ook op z’n tijd heel leuk, vooral als ik zelf degene ben die belt, maar mensen, het leven zou een stuk minder gehaast zijn als iedereen zou teksten met elkaar.

Deniz Alkac