Achtertuin

Tijdens de rustdag van maandag werd er veel gesproken over Thomas Voeckler. Kan hij de Tour winnen? Nee, zei de realist. Wat heeft hij morgen te zoeken op de top van de Galibier, of zaterdag in de tijdrit? Waarom niet, vroeg de fantast. Want hij kon toch mee in de Pyreneeën? Voeckler zelf zat ondertussen op een stoel in de zon en las een krant met zijn eigen beeltenis op de voorpagina. En hij lachte.

Vandaag was er die achtertuin. Geen gezellige tuin, het grijs overheerste. Een gedeelte was overdekt. Er stonden wat plantenbakken en een auto, een stationwagen. Meer niet. De opening lag aan de kant van de weg, precies in het verlengde van de afdaling van de Côte de Pramartino.

Het parcours leidde er naar links, maar de fiets van de gele trui stuurde rechtdoor, de achtertuin in. Bijna ramde Voeckler het hek aan de achterkant. Toen draaide hij om en zette de achtervolging weer in.

Vanmorgen had Voeckler 1:45 voorsprong. Met de twee belangrijkste ritten van de Tour voor de deur, is daar nog 1:18 van over.

De rest ligt in de achtertuin.