Quirine Viersen excelleert in introspectieve melodieën

Robeco Zomerconcerten. LSO/Ed Spanjaard. 18/7 Concertgebouw. Meer Quirine Viersen op 3 en 25/8. ***

De Robeco Zomerconcerten bieden onbedoeld een staalkaart van bedreigde orkesten. De Radio KamerFilharmonie wordt opgeheven maar presenteerde vorige week haar kwaliteiten, gisteravond volgde het Limburgs Symfonie Orkest (LSO).

Het LSO is het kleinste symfonieorkest van Nederland. Het dreigde ten onder te gaan in opheffing of fusie, maar kan nu toch in afgeslankte gedaante voortbestaan. Hoe het de reorganisatie invult en of er nieuwe subsidiënten zijn is nog onduidelijk. Maar dát het blijft bestaan, is goed nieuws voor krimpregio Limburg, waar het netwerk van uitstekende musici nu intact blijft.

Hoe goed sommige LSO-musici zijn, bleek vooral in Vaughan Williams’ Fantasia on a theme by Thomas Tallis, een ragfijn lijnenspel voor strijkorkest. Concertmeester Gil Sharon was niet de enige die indruk maakte door de kwaliteit van zijn toon en frasering. In de complexe maatsoorten was de onderlinge timing ondanks de alerte leiding van Ed Spanjaard soms minder strak. Dat gold nu en dan ook bij de gespeelde Elgar, maar diens Enigma Variations boden het orkest wel de kans zich zowel pompeus als vurig en hyperelegant te presenteren.

Quirine Viersen (1972) begon haar minifestivalletje sterk met Waltons Celloconcert. Met zijn elegische melodieën biedt het concert precies het soort muzikale introspectie waarin Viersen blijkbaar excelleert. Het deed uitzien naar haar concertreeks met de suites van Bach, later dit jaar.