De rit van de koningin

Wie weet nog wie Pierrick Fédrigo is? Daarover later meer. Laten we eerst vaststellen dat op grond van de resultaten in de laatste tien jaar de kans 40 procent bedraagt dat de winnaar van de koninginnenrit zondag met de gele trui om de schouders Parijs zal verlaten.

Wat een koninginnenrit is? „Zwaarste etappe in een meerdaagse wielerwedstrijd”, beweert Van Dale neutraal. In de Middeleeuwen, blijkt uit niet uitputtend geverifieerd onderzoek, stond l’étape de la reine voor een reis van de koningin waarbij ze niet in haar eigen paleiselijke sponde kon – of wilde – overnachten.

Wat de zwaarste etappe is, bepalen de renners en dat blijkt dus pas achteraf. Maar al vooraf dient de koninginnenrit te worden aangewezen, ook al was Frankrijk alweer 122 jaar onafgebroken een republiek toen de Tour de France voor het eerst van start ging.

Aangezien die keuze geheel ondemocratisch tot stand komt, in de beste traditie van de vroegere Franse monarchie en van Napoleon, is bij deze daarom bepaald dat de rit van zaterdag, naar de Plateau de Beille, niet de koninginnenrit was, hoewel dat hier en daar is gesuggereerd. Aardig dat de Jelle Vanendert won, ook leuk dat hij naar Jelle Nijdam blijkt te zijn genoemd, fijn dat de Belgen dertig jaar na Lucien van Impe weer eens een etappe bovenop een berg wonnen, maar van zo’n verder niet heroïsche rit kan een mens naar een staatsgreep gaan verlangen.

De koninginnenrit in de Tour 2011 wordt donderdag in de Alpen verreden, van het Italiaanse Pinerolo naar Galibier Serre-Chevalier. Op de top van de Galibier, op 2.645 meter hoogte, finishen de renners na 189 kilometer; nooit eerder lag de eindstreep in de Tour zo dicht bij de hemel. Ze hebben dan al twee Alpenreuzen, de Agnel (voor het eerst in de Tourhistorie) en de Izoard, achter de wielen.

Kijk dus naar deze etappe, al is het in de statistische wetenschap dat 60 procent van de winnaars van de koninginnenritten in de Tour niet als eerste in het algemeen klassement eindigt. Dat lukte deze eeuw wel Lance Armstrong driemaal en verder alleen Carlos Sastre. Alberto Contador? Nul keer. Eén Nederlander won het afgelopen decennium de koninginnenrit: Michael Boogerd in 2002, hij zou op plaats 16 in het eindklassement eindigen.

Gedenk ook Michael Rasmussen, de Deen die tweemaal hare majesteits etappe won. De eerste keer in 2006, die Tour waarin de oorspronkelijke winnaar, Floyd Landis, wegens doping werd gediskwalificeerd. En de tweede maal het jaar daarop, toen Rasmussen prompt zelf naar huis werd gestuurd. Dezelfde avond al, omdat hij had gerommeld met zijn whereabouts. Nu nog loopt hierover een rechtszaak van Rasmussen tegen zijn toenmalige werkgever, die o zo nette Rabobank.

En Pierrick Fédrigo, bijgenaamd Le Nez de Marmande, u zoekt zelf maar uit waarom, wie is dat dan? Hij werd vorig jaar 57ste in het algemeen klassement. En hij won de zestiende etappe, een zware bergrit naar Pau. De koninginnenrit.