De Feta-Files

Op het geopolitieke front van nationale eer gaat vaderlandsliefde dikwijls door de maag. Konjakki uit Finland, zo weten wij sinds deze week, is geen cognac uit Frankrijk. En dus mag het zo niet heten. De fijnproevers hadden het onderscheid al gemaakt, het Europees Hof van Justitie gaf ze gelijk.

Nu zal het de drankverslaafde Finnen worst wezen. Die zullen hun zelfgebrouwen druivenwater toch wel blijven zuipen, of het nu Konjakki of Jonkakki heet, maar daar ging het niet om.

Waar het om gaat is dat er in de wereld van verrassende prioriteiten altijd wel een creatieve commissie binnen de Europese Unie te vinden is die ergens een regel van weet te maken. Zo ook voor de benaming van koeken, kazen, worsten en sappen. Haar conclusies betreffende meer dan duizend delicatessen zijn verfrissend.

Om er een paar te noemen: feta komt uit Griekenland, Parmaham uit Italië, Schotse zalm uit Schotland en Smörgåsbord uit Zweden. De Europese Commissie voor kwaliteitslabels heeft het nog eens voor ons vastgelegd, opdat we ons geen oor laten aannaaien – al smaakt het nog zo lekker.

Doorslaggevend voor de Brusselse ham-kaas-snuivers is de regionale binding van het product met de plek van herkomst. De Grieken haalden er de tot dan toe onbekende Feta-Files van Aristoteles en Homerus bij (geen grap). En Europa gaf hen spoorslags het predicaat van echtheid.

Maar anderen moeten er aanmerkelijk meer moeite voor doen, zoals de Tsjechen uit Karlovy Vary. Die vragen al sinds 2005 de Europese zegen voor ‘hun’ uitvergrote hosties met suiker, de zogeheten Karlovarské oplatky, gemaakt met lokaal bronwater. Maar daarover doet de commissie maar geen uitspraak, want de ‘echte’ oplatky worden opgeëist door Duitsland waar de Sudeten-Duitse koekenbakkers wonen die na de oorlog door de Tsjechen uit Karlovy Vary, dat toen nog Karlsbad heette, werden verdreven. De Karlsbader Oblaten Tsjechisch noemen, zeggen zij, is een ontkenning van die zwarte bladzijde uit de geschiedenis.

De Europese Commissie test voorlopig de wateren. Want tja, dit is wel een échte kwestie. En dat is andere koek. Uit Brussel welteverstaan.

Floris-Jan van Luyn