M/V

Reiziger van beroep Ivo Weyel vraagt zich af of het gas wel uit staat.

Zo halverwege België begint het meestal: is het gas wel uit, de voordeur dubbel op slot, het bovenraam- pje in de keuken goed dicht? De eerste kilometers was het nog onbekommerd genieten, van ‘ha, we gaan met vakantie’, maar dan begint het langzaam te knagen, wordt de film afgedraaid in het hoofd van deur zus, alarm zo, is de kattenbak verschoond opdat de buren geen vieze aantreffen en zijn de stekkers er wel uitgetrokken, van het broodrooster, het koffiezetapparaat, de televisie in de slaapkamer ook, want die dingen kunnen zomaar spontaan ontploffen, dat lees je elk jaar weer in de krant. (Niet de ijskast trouwens. We vertrouwen de ijskast als enig elektrisch huishoudelijk apparaat, de ijskast laat ons nooit in de steek, hij is de rots in de branding te midden van het scala aan mogelijke ongelukken, dus mag hij ingeplugd blijven. Ten onrechte. Wie kent niet het verhaal van de stroom die tijdens de vakantie uitviel en de buren die zo aardig waren de diepvries te ontdoen van alle bedorven etenswaren, inclusief de spaarduiten van de familie die daarin verborgen lagen, tienduizend in de kip, tienduizend in de bladspinazie).

Het uurtje tobben op de ringweg van Antwerpen gaat gelukkig voorbij, bij Brussel al denkt niemand meer aan het feit dat het kattenluikje niet is ontgrendeld en de poes buiten is en dus niet meer naar binnen kan. Bijna iedereen heeft zo’n moment van onrust, weet Matteo Abis van Makno Consulting, die een studie maakte over woongenot en alles wat daarbij komt kijken. Zijn bureau onderzoekt hoe we wonen en waarom, waarin we daarbij verschillen (volksaard, genetisch bepaald, sociale klasse), maar ook wat we gemeen hebben. Onderweg tobben hoe we het huis achter- laten hoort bij de laatste categorie. Het heeft met onthechting te maken, met de veilige thuishaven verlaten voor het onbekende. Dat maakt onzeker, dus grijpen we terug naar huis & haard. Of we op wereldreis gaan, dan wel een weekendje Ardennen maakt daarbij geen verschil, blijkt uit zijn rapport. Wat betekent dat het dus psychisch is, en niks met de harde feiten te maken heeft. Mannen trouwens, zijn daar stoerder in. Zij tobben minder over de ontvlambaarheid van de waterkoker. Zij vallen op reis eerder onder de noemer Explorer (iemand die de uitdaging aangaat en nieuwe ervaringen zoekt), dan tot de Mainstreamer (zij die zekerheid, geborgen- heid en routine willen), volgens de indeling van de Amerikaanse psycholoog Abraham Maslow.

Het komt, volgens Maslow, allemaal neer op nestdrang. Dus niet geïrriteerd reageren, man zijnde, op haar onderwegs getob. Het wordt pas ernstig als ze niet tobt: dan ligt haar thuisgevoel elders, doorgaans bij een andere man.