Mijn eerste bruidspaar. Zestig jaar! Met keten

Pieter Broertjes, oud-hoofdredacteur van de Volkskrant, beleefde zijn eerste werkweek als burgemeester van Hilversum. „Ik leer per minuut.”

Vrijdag 8 juli

Op de dienstfiets naar de brandweerkazerne. Samen met veiligheidsambtenaar Anneke la Rose. Zo had ik het me ook voorgesteld; een burgemeester op de fiets door zijn dorp. Ik geniet met volle teugen op mijn tweede officiële werkdag in Hilversum.

De dag begint zoals ik gewend was als hoofdredacteur van de Volkskrant: om zes uur met alle kranten, de poes en een kopje thee op bed. Dat patroon gaat er niet uit, ook al ben ik een jaar weg. Op de hoogte zijn van het nieuws geeft mij zelfvertrouwen.

Na de brandweer loop ik door het centrum van Hilversum. Anneke wijst mij op oudere vrouwen op een bankje die te veel drinken. De overlast komt hier niet van de jeugd, maar van een handvol ouderen. Grappig detail. Daarna kennismaken met districtschef van de politie Michel Rijnbeek. Hilversum heeft veel last van woninginbraken en zakkenrollers. De aanpak spreekt me aan: gericht op de daders en maatwerk. Ik leer per minuut en voel me bevoorrecht.

Lunch op het raadhuis met mediawethouder Jan Rensen en gedeputeerde Jan van Run. Het onderwerp – versterking van mediastad Hilversum – sluit naadloos aan bij mijn installatierede. Het mediapark moet moderniseren en producenten en makers van nieuwe media verleiden. Ik ben optimistisch over de kansen die Hilversum kan pakken mits ook het onderwijs aansluiting zoekt. Hilversum als kennisstad van oude en nieuwe media. Een aantrekkelijk perspectief.

’s Middags een inspirerend gesprek met wethouder Eric van der Want, generatiegenoot en ook socioloog van huis uit. Hij verwacht dat ik van het college een team maak. Een wens die bij de anderen ook leeft. ’s Avonds een snelle hap bij onze beste vrienden in Maarssen, Steef en Yvonne. Mijn vrouw Phlip komt pas om half acht uit Amsterdam. We besluiten naar de film te gaan: Rabat in Utrecht. Zoon Bas, filmproducent in opleiding, gaat mee. Topgezellig. Pas om twee uur thuis. We praten na over de bizarre week, die begon met de droeve begrafenis van mijn schoonmoeder en eindigt met een prachtige nieuwe baan.

Zaterdag

Zes uur wakker. Het regent. Zet thee voor Phlip en Bas. Lees de kranten. Boodschappen doen en de tuin in orde maken voor ontvangst van 45 raadsleden, hun medewerkers, het college en de gemeentesecretaris. Goddank knapt het weer op. Velen komen op de fiets naar Maarssen-Dorp (afstand zeventien kilometer). Iedereen begrijpt dat we deze stek aan de Vecht niet kwijt willen. Eind van het jaar verhuis ik alleen naar een prachtige flat bij het station in Hilversum. Dan kijk ik elke dag vanaf tien hoog uit over mijn dorp. Ik heet iedereen welkom en zeg hen nu al te bewonderen om hun werklust. Het raadswerk is de laatste tijd zeer veeleisend geweest (bezuinigingen!) en iedereen doet het er naast. Op Twitter lees ik dat men tevreden was over de ontvangst in Maarssen. Na afloop stort ik in.

Zondag

Ben al wakker als de cateraar om half acht de spullen komt halen. Wat een baan, eigen ondernemer zijn. Achter mijn bureau verschuif ik stapels van links naar rechts. Uitnodigingen, raadsstukken, verslagen. Alles is anders, alles is nieuw. Ik heb weer een baan. Geweldig. Dat jaartje in between jobs was nuttig, maar bevredigde niet. Te versnipperd, te weinig urgent. Ik ben als journalist verslaafd geraakt aan adrenaline en stress.

Ik lees een paar hoofdstukken uit het boek in wording van Annet Mooij. Zij beschrijft de periode van de Volkskrant 1980 tot 2010. Zeer confronterend om nu al een oordeel te moeten lezen over mijn termijn als hoofdredacteur (1995-2010). Ik heb het haar zelf gevraagd, maar nu het zover is zou ik het liefst een blokje omlopen. Ik schrik van mijn werkdrift. Annet schrijft prachtig; het boek ligt 1 oktober in de winkel als de Volkskrant 90 jaar bestaat.

’s Middags naar het politiek café in Hilversum. Mijn eerste live-interview gaat goed. Ik hoor mezelf praten: dit moet en dat moet. Thuis kook ik pasta met kelderrestjes. We eten in de tuin met een glas rosé. Na het nieuws opnieuw lezen. Wat een papier. Ook collega-burgemeesters waar ik stage liep, klaagden maar over een ding: die ellendige hoeveelheid papier.

Maandag

Mijn eerste bruidspaar! Zestig jaar. Om tien uur present in Kerkelande bij de familie Batenburg-Smeink. Met keten en bloemstuk. In de kamer is het hele gezin bijeen. Het voelt onwennig, maar het is fantastisch om te doen. In een half uur komt hun hele leven voorbij; rasechte Hilversummers. Getrouwd in het raadhuis van Dudok; net als mijn ouders. ‘Geslaagd debuut nieuwe burgemeester’, kopt De Gooi- en Eemlander de volgende dag.

Voorbereiding collegevergadering van morgen. Mijn eerste. Ik word ingewijd in alle bestuurlijke protocollen; wie krijgt het eerst het woord en het laatste woord is altijd aan de burgemeester.

Annemarie Jorritsma en haar politiechef komen kennismaken met de nieuwe korpsbeheerder. Ik moet goed bij de les blijven en de belangen van Gooi- en Vechtstreek verdedigen. Ik word met het uur zekerder van mijn zaak. Werkbezoek met wethouder Lon Jooren aan muziekpaleis het CMO. We worden het snel eens: de omroeporkesten moeten in Hilversum blijven. Prachtig instituut.

’s Avonds naar de sauna met mijn zwager. Doen we twee keer per jaar; zou vaker moeten. Bel met Aleid Wolfsen, burgemeester van Utrecht, over actuele politiezaken. Voel me er al helemaal bij horen.

Dinsdag

Vroeg naar Hilversum. Voor de collegevergadering begint, om half tien, moeten we op de foto; ik met keten. De sfeer is ontspannen. Ik hou het tempo er goed in als voorzitter; dat bevalt de aanwezigen. We besluiten van alles en nog wat. Alles gaat volgens een vast patroon; ik pas me aan. Na bijna vijf uur is iedereen blij zijn eigen ding weer te kunnen doen.

Met gemeentesecretaris Inge en adviseur Will bereid ik de heidag voor; hoe smeden we een team van collega’s die ook elkaars concurrenten zijn? Hoe verbinden we krimp met kwaliteit? Wat willen we bereiken de komende drie jaar met elkaar? Dat wordt hard werken vrijdag.

Directeur bestuurszaken vertelt dat de vergrijzing een groot probleem is. Hoe gaan we de boel revitaliseren en verjongen? Ik voel me aangesproken als socioloog en als ervaringsdeskundige reorganiseren. Mijn handen jeuken. ’s Avonds vrij. Ben alleen. Bak een ei en kijk naar Het Journaal. Buiten is het herfst. Bereid me voor op eigen Touretappe met bergen van de vierde categorie; mijn eerste raadsvergadering morgen!

Woensdag

’s Morgens sporten met mijn personal coach Tim. Ik noem hem ‘mijn beul’. Alles staat vandaag in het teken van mijn eerste raadsvergadering vanavond. Met mijn griffier bereid ik me minutieus voor. Ik heb een spreektijdregeling voorgesteld, anders lopen we het risico twee avonden te besteden aan de Zomernota 2011, inclusief een enorme ombuiging van ruim 13 miljoen euro. Ik wil vanavond om half twaalf klaar zijn; alle raadsleden zijn moe na maanden discussiëren over het grootste bezuinigingspakket in de historie van Hilversum. De sfeer is goed en ik hou de orde. Jarenlange ervaring met de redactie komt nu goed van pas. Ook de wethouders houden zich aan hun opdracht: kort en zakelijk antwoord geven op de vier amendementen en dertien moties. Precies om half twaalf hamer ik af. Krijg complimenten van de ambtelijke top en de coalitie (D66, VVD en PvdA). Ik ben een paar kilo afgevallen; Tim zal tevreden zijn.

Donderdag 14 juli

Vroeg squashen met Lucas, een oud-collega. Leuke vent met heldere kijk op de wereld. Krijg ik altijd energie van. Leuke kennismakingsgesprekken met twee fractievoorzitters van de raad; Van Otterloo van de SP en Kastje van GroenLinks. Goeie kerels. We blikken terug op de geslaagde raadsvergadering van gisteren. Ze zijn het beiden niet eens met de spreektijdregeling. Ze zullen ermee moeten leren leven, vrees ik.

De rest van de dag veel overleg met politiemannen. Mijn korpschef Wim van Vemde vertrekt halsoverkop naar de Antillen. Zonde, want een uitstekende korpschef. Met Willem Woelders, korpschef Flevoland, en mannen van de OR bespreek ik alle opties. Zolang ik nog korpsbeheerder ben, ga ik erover. Ga de komende dagen mijn licht opsteken bij bevriende hoofdcommissarissen en collega-burgemeesters. Spannende klus.