Ik zal niet in één keer de wereld veranderen

Thekla Reuten (35) is actrice. Ze verwierf internationale bekendheid met de film De Tweeling (2002). Sindsdien speelt ze in het buitenland in series en films, zoals The American met George Clooney. Dit najaar is ze te zien in Hotel Lux en bij de BBC.

Groene film

„Zelf ben ik helemaal niet zo groen; ik draai ook mee in de consumptiemaatschappij, ongewild soms. Ik hou van mooie kleren, van zijde, ik ben frequent flyer bij KLM. Dus ik ben zeker geen heilig boontje. Maar ik ben me er wel van bewust dat ik deel ben van die wegwerpmaatschappij. En ik wil eruit. Mijn broer is politicus en mijn vader was priester, dus een bepaald bewustzijn zit in mijn DNA. En misschien ook de behoefte om dat uit te dragen.

„Ik werd gevraagd om ambassadeur te zijn voor de Green Film Making Competition, om duurzaam film maken te stimuleren. Ik was al bezig met duurzaamheid, en nu raakte het ook mijn vak, dus kon ik simpelweg geen ‘nee’ zeggen.

„Er gebeurt op dat gebied al meer dan je denkt. Emma Thompson laat in haar contract opnemen dat ze elektrisch vervoer wil, en alle scripts en call sheets alleen per mail ontvangt. Maar er is een ingrijpende omslag nodig, op elke afdeling. Het vervoer kan schoner, er moet gewerkt worden met ledlampen, enzovoort. Veel kan er ook nog niet. Ik sprak een visagist die zei: ‘sommige effecten kan ik echt alleen bereiken met keiharde synthetische rommel’. Hoe verander je dat? Geen idee! Maar het begint met het willen.”

Avondjurk

„Kijk, ik ben ook gewend om ’s ochtends bij de make-up zes uitgeprinte blaadjes te krijgen met wat we gaan doen die dag. En soms ben ik ze voor de lunch alweer kwijt, en krijg ik nieuwe. Van die gewoontes moeten we ons allemaal bewust worden – ik ook. Dus het is zeker niet van: kijk mij, ik ben zo groen. Meer: ik wil dat graag, hoe moet het? En het dan ook wel echt doen.

„Meer weten helpt. Over zijde bijvoorbeeld. Rupsen die daarvoor worden gebruikt, worden nooit een vlinder. Klinkt dramatisch hè? Dat is toch een beetje alsof je bij elk van die rupsen een soort abortusje doet. Voor de première van mijn nieuwe film, Hotel Lux, wil ik daarom een ontwerper vragen voor mij een ‘duurzame’ avondjurk te maken.”

George Clooney

„Toen ik met George Clooney in The American speelde, stonden er elke dag mensen urenlang achter dranghekken om hem te zien. Het fenomeen roem is enorm veranderd, versterkt door internet en programma’s als Big Brother. Ik werd bekend in de tijd dat mensen begonnen te roepen: ‘ik wil op tv, ik wil beroemd worden’. En daar kwam een podium voor. Soms wordt er misschien wel een talent ontdekt, maar er is veel leegte. Daarom sta ik er ambivalent tegenover. Ik vent het niet uit.

„Gelukkig kan ik in relatieve anonimiteit over straat. Een groot goed, want ik observeer het leven graag, dat is deel van mijn acteurschap. Mijn anonimiteit heb ik deels te danken aan een kameleontisch uiterlijk. Iemand als Jack Nicholson is altijd herkenbaar; ik verdwijn meer achter een rol. Maar ik kies er ook voor: door alleen interviews te geven als een film uitkomt bijvoorbeeld. En door mijn privéleven buiten beeld te houden. Bij een première neem ik nooit mijn geliefde mee, dus weet niemand wie hij is. Je kunt veel zelf in de hand houden, maar je moet zorgvuldige keuzes maken en goed nadenken over de consequenties. Je kan niet de ene keer losgaan voor de camera en daarna klagen dat het allemaal zo erg is.”

Pruik

„Toen ik Control zag, werd ik heel nieuwsgierig naar Anton Corbijn. Ik kies rollen soms op de makers – een goede cameraman kan ook een reden zijn, maar meestal op het verhaal. Of de locatie: voorlopig wil ik even niet naar Rusland bij min twintig. Het script voor The American vond ik fascinerend, het is zo uitgebeend. Clooneys personage had nog wel wat etalage, maar over de anderen kom je weinig tot niets te weten. Dat gold al helemaal voor Mathilde, mijn personage, omdat Clooney niets mocht weten over haar missie. Daarbij wisselt ze drie keer van uiterlijk; ik draag drie verschillende pruiken. Dat schept afstand voor het publiek, dat steeds opnieuw aan haar moet wennen.

„Er zitten weinig dialogen in de film, dat beperkt de mogelijkheden. Je hebt alleen je lichaam om iets mee uit te drukken; je houding, je manier van lopen, je blik. Dat vond ik een uitdaging. Ik heb geprobeerd ondanks de beperkingen een vrouw van vlees en bloed van haar te maken. Maar achteraf had ik best wat meer over haar willen vertellen.”

Hapklare brokken

„Ik ben heel trots op die film. Het verhaal wordt verteld in beelden, niet in effecten of snelle dialoog. Het appèl dat hij doet op actief kijken is zeldzaam geworden in de film. The American ervaar je meer beeldend dan verhalend. Het zijn geen hapklare brokken.

„Mijn nieuwste project is Undisclosed, een miniserie bij de BBC. Ik las het script en dacht: tjeezus, dat is goed geschreven! Het heeft een heerlijk opgebouwde plot, en de bezetting is heel sterk – het wordt echt zo’n BBC-kwaliteitsserie. Ik speel een advocate, Gina Hawkes, die zich op het bizarre af in het onveilige stort om achter de waarheid te komen. Heerlijk om te spelen.”

Romantische komedie

„Ik ben de laatste jaren wat lichter van gemoed geworden. Dat gaat zich denk ik ook vertalen in mijn werk. Ik zou graag een keer in een romantische komedie spelen. Misschien ben ik een tijdlang wel getypecast als het ernstige type, in dramatische rollen. Dat zat ook in mij: op de toneelschool in Amsterdam was ik erg bezig met de inhoud. Die ernst zag je in de benadering van mijn rollen. Dat is er nu godzijdank wel een beetje af. Waar ik vroeger bij het spelen eerder de ernstige ingang koos, kies ik nu vaker de lichtvoetige kant. Dat heeft deels met zelfvertrouwen te maken, maar ik ben de afgelopen tien jaar ook veranderd als persoon. Ik heb meer relativeringsvermogen, en door mijn persoonlijke groei ook een breder palet als actrice.”

Italiaans temperament

„In het echt ben ik geloof ik sowieso wat springeriger dan op beeld. Ik heb de neiging uit enthousiasme veel en snel te praten. Op blokfluitles, toen was ik zeven, speelde ik Mozart in driedubbel tempo. Mijn lerares schreef dat toen toe aan mijn Italiaanse temperament – mijn moeder is Italiaans. Tja, het is het cliché over Italianen: het grote gevoel, het grote gebaar en genieten van eten en muziek. Maar het klopt wel. Ik heb een zwak voor romantische, sentimentele muziek. Mijn Italiaanse omaatje is echt operagek. We luisteren soms samen, dan zie ik haar ogen oplichten. Mooi.

„De spreekwoordelijke Hollandse nuchterheid heb ik ook. Dat kan innerlijke strijd geven, maar vaak is het een heel goede combinatie.”

Depressieve zombie

„Ik ken mensen die bewust een tijd geen kranten lezen, en die begrijp ik. Mijn broer zegt wel eens gekscherend: ‘Steek jij je kop maar in het zand’. Maar ik geloof dat urenlang als een depressieve zombie van de ene naar de andere ramp zappen niet helpt. Ik denk dat het goed is voor de hele wereld als mensen zorgen dat ze het in hun eigen kleine kring, bijvoorbeeld hun gezin, fijn hebben. En ik ben het belang gaan inzien van entertainment, hoe lekker het is om anderhalf uur vermaakt te worden, en dat dat ook samen kan gaan met een betekenisvol verhaal.

„Ik ben realistischer geworden: ik zal niet eigenhandig in één keer de wereld veranderen. Ik kan zeker iets bijdragen, maar dat gaat met ministapjes, op mijn eigen piepkleine microniveau.”