Column

Zware bevalling

Soms is het krijgen van kinderen niet makkelijk. Dan heeft hij bijvoorbeeld rechtsdraaiend sperma en zij dubbel geklutste eitjes, waardoor het niet echt lekker soepel gaat. Gelukkig zijn de dokters steeds knapper en kan zelfs een uitgedroogde grootmoeder van in de zestig probleemloos een drieling werpen. En als oma wat variatie in de worp wil kan dat ook. Een neger, een Chinees en iets lelieblanks in één supertrio kan zomaar. Net als dat ze kan aangeven of ze alleen jongetjes, louter meisjes of een leuk gevarieerd setje wil. Kwestie van goed mengen. Strenggelovige cynici noemen het ook wel mengelen.

Las over twee lesbo’s die een baby wilden en bij de spermabank om het anonieme kwakje van een lange, blonde Germaan vroegen. En dat ook kregen. Naar zaad van kleine, gezette, bebrilde, raaskallende komieken is weinig tot geen vraag. Ik word wekelijks afgewezen.

De NCRV heeft nu een programma dat Babyboom heet. Onder aanvoering van Caroline Tensen proberen stelletjes zwanger te worden. Soms door gewoon ouderwets te neuken, maar meestal met een beetje hulp van een deskundige dokter. De camera is er, behalve bij dat neuken, telkens bij. Dat moet je wel willen. Elke keer zo’n cameraploeg in de spreekkamer lijkt me al heel irritant, maar dan ook nog die Caroline Tensen. Dan maar kinderloos.

Waarom wil je iets intiems als een zwangerschap delen met de kijkers? En wat voor kijkers? Naar dit soort programma’s kijken uitsluitend randdebielen die ook aan de buis gekluisterd zitten bij Boer zoekt Vrouw. Dit volk wil je toch zo ver mogelijk van je bed houden?

Eerlijk gezegd begrijp ik ook de dokters niet. Dat ze hier aan meewerken. Dat ze niet zeggen: „Flikker eens op. Ik ben arts! Geen artiest! Dan was ik wel naar de Kleinkunstacademie gegaan!” Maar volgens mij staan de artsen te trappelen. Die ijdelheid zullen ze uitleggen als een stukje informatie naar de patiënten toe! Geldt in dit geval het begrip beroepsgeheim niet meer?

Dat denk ik trouwens ook bij de zwaar gehavende prikkeldraadkont van een wielrenner. Een reet waar de media massaal op mochten inzoomen. We weten nu alles van de coureur, zelfs hoeveel pijnstillers hij geslikt heeft. Normaal zijn die jongens veel terughoudender over wat ze zoal allemaal innemen rond een grote ronde als de Tour.

Terug naar NCRV’s Babyboom. Deze week ging Caroline met een paar stelletjes naar Afrika. Ook belangrijk! Dat de kijker uit Zeewolde ziet hoe het qua bevallen toegaat in Afrika. Dat gaat trouwens stukken onhygiënischer dan in het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. Hier in Afrika hebben de resistente bacteriën een eigen harmonie en squashclub onder de behandeltafels.

Die Caroline kon er natuurlijk ook niks aan doen dat net op de dag van de uitzending grote holle Afrikaanse kinderogen ons via alle media smekend aankeken, maar het maakte de boel wel erg gênant. Dat het verschil tussen onze en de derde wereld schrijnend is weten we, maar om nou met een bus vol redacteuren, cameramensen, geluidsboeren, productietypes en Caroline Tensen te komen kijken naar hun vieze kraambedjes…. Terwijl die mensen smachten naar een lepel koude rijst. Dat is ronduit stuitend. Hun leed als ons amusement. Op zo’n cameraploeg zitten die mensen op dit moment toch niet te wachten?

Twee werelden ontmoetten elkaar. Ons domme televisieamusement en hun knagende honger. Onze superluxe gezondheidszorg versus hun radeloze armoede. Voor dit soort programma’s hebben wij dus geld. Terwijl er door de PVV en VVD op de ontwikkelingshulp gekort wordt. Waarom? Omdat het crisis is! Het is hier crisis. Heel erg crisis.

Toch heeft het ook iets godvergeten brutaals: eerst iemand sturen die namens onze regering de geldkraan dichtdraait en dan langskomen met een totaal overbodig bevallingsprogramma! Als ik daar woonde had ik die Tensen met mijn auto zo het prikkeldraad in gereden en met 33 hechtingen richting Europa gestuurd. Dit alles onder het motto: zware bevalling, dus veel hechtingen!