Pulp-tv toont schrijnend onvermogen van mens

Rob Kamphues werd door de KRO laatst al in een afgebroken klaslokaal gezet om met een somber gezicht te vertellen dat hij zich niet kan voorstellen dat De Reünie straks niet meer gemaakt kan worden. Kamphues hoefde nog net zijn hongerbuik niet te laten zien, maar duidelijk is dat de omroepen in de strijd om nieuwe leden tot de harten van de kijkers proberen te spreken.

Gelukkig hoef je geen lid te worden van de KRO om ’s avonds een herhaalde aflevering van De Reünie mee te pikken. Vanavond een oude klas uit Maastricht, 28 jaar later. Allemaal denken ze met weemoed terug aan de laatste schooldag, toen ze de muziek keihard over de intercom lieten knallen. Peter van vroeger gaat tegenwoordig door het leven als Ellen. Er kan een hoop gebeuren in dertig jaar.

Het is niet dat dit een slecht programma is, integendeel: het heeft iets ontroerends om mannen van middelbare leeftijd en vrouwen van vijftig met rood kortgeknipt haar opnieuw in de schoolbanken te zien zitten, terwijl ze over hun zorgeloze jeugd vertellen. Maar het stemt ook mistroostig. Als 25-jarige wil ik me nog niet voorstellen hoe de mooiste meisjes van mijn middelbare school er over dertig jaar uit zien, laat staan hoe ik er tegen die tijd zelf bij loop.

Mijn laatste uren als beroepsmatig tv-kijker gaan in. In vogelvlucht zap ik van 1 naar 3 en van 6 naar 4 om de tragiek, de waanzin, maar ook de schoonheid te overzien. In Met je neus in de boter een charmant portret van een fan die voor zijn held Lange Frans mag koken. De moeder van René vindt Frans een sympathieke, gewone jongen.

„Dat moppie, moppie, ik vind je weer toppie, dat is toch ook van hem?” rapt ze lachend terwijl haar zoon vol trots zijn kookkunsten aan de rapper presenteert.

Ik zie de kerstboom op de achtergrond. Weer een herhaling.

Waarom bestaat zomerprogrammering eigenlijk? Ik begrijp dat de makers zoals ieder mens behoefte hebben aan een paar weken vakantie. Ik hoop dat Pauw, Van Nieuwkerk en Witteman zich nu ergens, ieder in een eigen tropisch paradijs, weer opladen voor een jaar lang topsport. Maar waarom worden niet wat meer nieuwe series en shows in de zomer uitgezonden?

Aan de andere kant ben ik door de stormvloed aan niemendalletjes en herhalingen de zomerparels des te meer gaan waarderen. Het heeft mij vooral verrast hoeveel de grootste pulp soms vertelt over het alsmaar voortschrijdend onvermogen van de mens, hoe één uitspraak zoveel tragiek en hilariteit kan herbergen en hoeveel televisie vertelt over de tijdgeest. Het was een eer om Hans Beerekamp te mogen vervangen en omdat hij nog even op vakantie is, draag ik het stokje over aan Sanne Wallis de Vries en wens haar mooie televisienachten toe.

Schrijver en cabaretier Johan Fretz verving tv-recensent Hans Beerekamp tijdens diens vakantie. Maandag wordt hij opgevolgd door cabaretier Sanne Wallis de Vries.