Keramiek voor komkommer

Precies dezelfde komkommer is het. Maar toch smaakt de ene schijf ervan niet half zo goed als de andere en te drinken is hij helemaal niet.

Op het toppunt van de komkommercrisis, afgelopen voorjaar, bedacht een sapman een komkommerdrankje, dat hij goedkoop kon maken uit een enorme vracht doorgedraaide komkommers. Er werden als reclamestunt veertigduizend flesjes van uitgedeeld in een paar grote steden. Leuk. Maar lekker? Nee.

Een en hetzelfde product kan zich in verschillende gedaanten heel verschillend manifesteren. Een rauwe aardappel is een straf, gekookt is hij het mooiste wat een mens overkomen kan, tenminste, als de mens de goede aardappel wist te vinden.

Een plak komkommer smaakt niet opwindend. Maar drie flinterdunne plakken op een propje te meer. Plakjes van een millimeter dun. Dan lijkt het alsof de komkommer zijn eigen dressing in zich droeg, er hoeft geen smaak overheen uit een flesje.

Het was te verwachten. Nu keramische keukenmessen markt veroveren op staal, worden ook allerlei instrumenten met snij- en schaaffuncties van keramische onderdelen voorzien. Er zijn al dunschillers met een keramisch mesje en in soorten en maten zijn er schaven met zo een schuin (door dokter Guillotin goed doordachte stand) mes erin.

Keramische messen zijn harder dan staal. De gewone, met lemmet en heft, maken de eerste dagen in de keuken grote indruk, zo ongelofelijk scherp als ze zijn. Maar binnen een jaar – er zijn getuigenissen waarin gesproken wordt van binnen enkele weken – zijn er stukjes uit de snede gebroken. Ik gebruikte een keramisch mes van Kyocera. Langzaam maar zeker ging het achteruit. Van twee vakkundige slijpers die ik erover raadpleegde, zei er een dat hij een slijpsteen met diamantpoeder heeft voor keramische messen, maar dat hij er zelden een te slijpen krijgt. De andere zei er niet aan te beginnen omdat hij zo’n mes niet meer zo scherp als nieuw kan slijpen.

Vastgezet in schaven kunnen keramische messen veel langer op scherpte blijven omdat ze maar één klus kennen. En als men maar niet probeert om er kokosnoten op in plakken te snijden.

Zo een schaafje is er ook van Kyocera, de Japanse messenfabrikant die als een van de eerste pionierde met keramiek. Een plastic glijbaan met halverwege een hard gebakken mes. De glijbaan kan in vier standen gezet worden ten opzichte van het mes. Afstand tussen glijbaan en mes kan zo variëren. Het geeft enkele millimeters verschil in dikte van de plakken die ervan af komen. De dunste stand is sensationeel fantastisch voor komkommer, maar ook voor flinterdunne rauwe ui. Dit stille schaafje (ongeveer 20 euro) concurreert met gemak de snijschijf van de elektrische keukenmachine de deur uit.