Drakerig woensdagavond tv-drama

In september komt er een Nederlandse film uit over de verdwijning van Natalee Holloway: een undercoverjournalist probeert vijf jaar na dato Natalee te vinden, daarbij geholpen door een jonge vrouw die nog maar een paar dagen te leven heeft.

De film heet Me & Mr Jones, en de ondertitel is: ‘On Natalee-Island’, iets wat mij heel erg doet denken aan a) een piratenfilm, b) een Indonesisch kuuroord en c) een attractie in Disney World.

De film is geheel Engelstalig, zodat Amerikanen hem ook kunnen zien – en boos kunnen worden, want kan dit wel, en is dit smaakvol, en wat vindt Dr. Phil er eigenlijk van?

De trailer suggereert dat het mysterie ontrafeld wordt, door de tekst bij de beelden (in de categorie: ‘this summer... something strange is about to happen...’) te laten eindigen met de zin: ‘She was never found... untill now’. Dat is intrigerend: zouden ze echt met een lijk op de proppen komen? Of wordt er gekozen voor een einde waarin Natalee al jaren in Suriname een vrolijk leven blijkt te leiden als yam verbouwende boerin – gespeeld door een blakende Bracha van Doesburgh? Het zal er waarschijnlijk wel op neerkomen dat ze ergens in Jorans huis een vermoorde cavia vinden, die nog nooit was gevonden, tot nu.

Waarmee het mysterie blijft voortbestaan.

De echte liefhebbers weten dit natuurlijk, maar er is al een film over Natalee gemaakt. Een Amerikaans televisiedrama met de fantasierijke titel Natalee Holloway. Toen ik hem voor vijf euro in de winkel zag liggen, heb ik hem gekocht. Deels omdat ik heel graag wilde weten hoe de acteur die Joran speelde eruit zou zien, deels omdat ik net op Aruba was geweest en zin had om alle palmbomen aan te wijzen waar ik misschien wel onderdoor gelopen was.

De film was zelfs voor een ramptoerist als ik een drakerig woensdagavond tv-drama, waarin vooral Natalee’s hysterische moeder erg aanwezig was. Anderhalf uur lang volg je haar pogingen Natalee te vinden, langs een gluiperige Joran en zijn nog gluiperigere vader, eindigend bij Peter R. de Vries, gespeeld door een witharige charmeur met een vreemd accent. De film kiest voor de verborgen camera-bekentenis van Joran als inlossing, terwijl de oplettende nieuwslezer natuurlijk weet dat er nog een hele hoop achteraan kwam, details over schoenen, boten, raadselachtige vrienden, epileptische aanvallen en telefoontjes, die allemaal niet strookten met zijn ontfutselde verhaal.

Teleurstellend was wel dat ik niets Arubaans in de film herkende. De hoes liet me weten dat dit niet aan mij lag: de hele film was opgenomen in Zuid-Afrika. Wat wel enigszins te begrijpen viel, aangezien het Arubaanse politiekorps werd neergezet als corrupte, luie mensen die het liefst de hele tijd cornflakes eten.

Hoewel de film Natalee Holloway nog steeds in mijn kast staat, denk ik niet dat ik hem nog een keer zal bekijken. De kans lijkt me wel groot dat ik Me & Mr Jones ga zien – al was het maar om Joran-acteurs te vergelijken.

Renske de Greef