NRC-medewerker zat urenlang in Syrische cel

Syrian refugees walk as they enter the Turkish side of the border at the border zone between Syria and Turkey, near the Turkish village of Guvecci, 50 kilometres (31 miles) from Hatay province June 23, 2011. REUTERS/Umit Bektas (TURKEY - Tags: POLITICS CIVIL UNREST SOCIETY) Syrische vluchtelingen lopen richting Turkse grens bij het Turkse dorp Guvecci. Foto Reuters / Umit Bektas

Gisteren werd bekend dat NRC-medewerker Maarten Zeegers door de Syrische autoriteiten het land is uitgezet. Vandaag staat in NRC Handelsblad een persoonlijk relaas van Zeegers over zijn uitzetting.

Zeegers studeerde islamitisch recht aan de universiteit van Damascus en is bezig aan een boek over het land. Voor de krant deed hij sinds enkele maanden verslag van de onrusten in het land. Die stukken verschenen onder de aanhef ‘Door een medewerker’, aangezien de Syrische autoriteiten geen onafhankelijke buitenlandse verslaggeving toestaan.

Toen Zeegers zijn visum wilde verlengen werd hij aangehouden, geboeid en naar de gevangenis gebracht. In NRC Handelsblad schrijft hij vanmiddag:

De gevangenis is een ruimte onder de grond in het centrum van de stad. In vier cellen van twintig vierkante meter liggen of zitten gevangenen verspreid op matrassen vol gaten verveeld voor zich uit te kijken. Een Palestijn zonder bewijs veroordeeld voor drugs, een Algerijn gearresteerd in gezelschap van zijn neef die in het bezit was van vals geld, en een Jemeniet toevallig op bezoek bij zijn zus in de Syrische stad Homs net toen hier protesten uitbraken tegen het regime. Sommigen zitten hier al maanden zonder enig uitzicht op vrijheid, omdat zij niet over financiële middelen beschikken voor de terugreis, of omdat hun ambassade niets voor hen doen. “Maak je niet ongerust”, vertelt een Palestijnse illegaal uit Gaza. “Als je over een Europees paspoort beschikt ben je over maximaal twee dagen weer vrij. Om Palestijnen bekommert niemand zich.”

Vrienden van Zeegers regelen met hulp van de Nederlandse ambassade een vliegticket en enkele uren later wordt hij naar het vliegveld gebracht.

Door de getraliede ramen van de politiebus schiet Damascus voorbij. Het klassieke treinstation uit de negentiende eeuw, de muren van de oude stad, de imposante citadel van de Arabische held Saladin. Het zullen mijn laatste beelden zijn van de stad waar ik de laatste tweeëneenhalf jaar heb gewoond en gestudeerd.

Om de Syrische veiligheidsdienst te ontlopen werkte Zeegers anoniem. Tegenover de NOS laat hij weten dat hij vermoedt dat iemand heeft geklikt.

“Als je een interview houdt met iemand ben je toch verplicht om te zeggen wat je met die informatie gaat doen. Als je dat tegen de verkeerde zegt ga je er dus uit.

Luister hier naar het hele interview met Zeegers:



Lees vanmiddag in NRC Handelsblad het hele persoonlijk relaas van Zeegers. Of lees het artikel vanaf 16.00 uur in de digitale editie (alleen voor abonnees)