Neuro/Zeuro

Ik had verkeerd gemikt. Normaal zorg ik altijd dat ik óf rond zes uur van de universiteit wegfiets óf na zeven uur, zodat ik dat half uurtje Telegraaf-radio van WNL om half zeven omzeil. Maar gisteren ging het mis en werd ik op weg naar huis begeleid door de verfijnde eurocrisis-overpeinzingen van Joost Eerdmans. Zijn oplossing: een aparte munt, de neuro, voor noordelijke Eurolanden en de zeuro voor de knoflook-mafia/club-med/siësta-landen. En guess what: 58 procent van het WNL-publiek had in een poll gestemd vóór de neuro/zeuro-constructie van de briljante economische strateeg uit Capelle aan de IJssel.

Het probleem is dat er weinig tegenover die Telegraaf/WNL/PVV campagne vóór de verwoesting van de eurozone wordt gezet. De politieke commentatoren houden wijselijk hun mond. De partijen geven geen kik. Het onderwerp is een onbegrijpelijk moeras van indirecte spill-over effecten, grillige financiële markten en onduidelijke politieke belangen. Een onderonsje tussen experts. Je moet een grote broek aantrekken, of Joost Eerdmans heten, wil je je er als amateur-econoom in mengen.

En als je het al begrijpt valt er voor de meeste opiniemakers en politieke partijen geen eer aan te behalen. Geen grondrecht komt in het geding, geen minderheid benadeeld. Had een PvdA-minister dit anders aangepakt? Had een VVD’er wél openlijk gesproken over een herwaardering? Een onderwerp met nauwelijks politiek. Dus mekkeren we maar door over de marginalere zaken des levens: de kunstbezuinigingen, 130 km/h rijden en koopzondagen.

Met als gevolg dat er over het belangrijkste onderwerp van deze tijd een onwaarschijnlijk armoedig debat plaatsvindt. Er zijn maar twee smaken. Enerzijds de topeconomen, die te vaak aan geloofwaardigheid inboeten omdat ze het met elkaar oneens zijn, met heel weinig zijn (het Ab Osterhaus-effect) of omdat ze dusdanig hard roepen dat De Jager dom en populistisch is dat het vermoeden ontstaat dat er een deel afgunst achter zit.

En aan de andere kant kan het piekerende volk terecht op de warme bladzijdes van De Telegraaf, bij neuro-zeuro-Eerdmans en natuurlijk bij de altijd kraakheldere Wilders. De rest van de commentatoren houden zich op de vlakte. Bij de oppositie blijft het oorverdovend stil. Het gebrek aan antwoord op dit soort cruciale kwesties lijkt een herhaling van zetten. Alsof we vergeten zijn dat dat in het verleden niet zonder politieke gevolgen was.

Rosanne Hertzberger