Juf Ans is me aan het volgen

Veertien jaar geleden was ik nog een klein, onschuldig meisje. En ook al redelijk eigenwijs. Kleine Marissa ging voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Een begrip in Roosendaal, die peuterspeelzaal. Twee keer per week één ochtend naar de peuterspeelzaal om met leeftijdgenootjes te leren omgaan. Wat ging ik daar met plezier heen. We hadden twee leidsters, juffrouw Ans en juffrouw Elly. Ik ben deze dames nooit vergeten, maar ook ik moest de peuterspeelzaal verlaten en daarmee dus ook afscheid nemen van deze juffen.

Een aantal maanden geleden kreeg ik een mailtje van Twitter met daarin “@jufans is now following you on Twitter”. Het eerste wat er door me heen ging was „Huh, wie is juf Ans?” maar toen bekeek ik haar profiel en haar foto en dacht ik „Jaaaaaaaaa!!!!! Dat is mijn oude peuterspeelzaaljuf!” De wereld is zó klein. Twitter heeft er voor gezorgd dat juf Ans (ja, zo noem ik mijn oude peuterspeelzaaljuf nog steeds met plezier) mij, die eigenwijze opdonder van vroeger, weer heeft teruggevonden. Oh, wat hou ik van Twitter.

Er staat me nog een mooi moment bij van ons Twittercontact. Toen ik tweette dat ik ging schrijven voor deze krant reageerde juf Ans als een van de eersten heel erg enthousiast. Iets in de trant van „Kleine meisjes worden snel groot!” en „Wat super leuk dat mijn kleine peutertje van vroeger nu schrijft voor de NRC”. Zo’n warm mens als juf Ans, nee, werkelijk waar, die heb ik nooit meer ontmoet.

Op de peuterspeelzaal speelde ik met de blokkendoos en nu met mijn iPad. Juf Ans speelde met me mee en nu nog steeds. Ze is een juf om nooit meer te vergeten.

Marissa van Loon