De neuro-zeurostrateeg uit Capelle

Ik had verkeerd gemikt. Normaal probeer ik altijd óf rond zes uur van de universiteit weg te fietsen, óf na zeven uur – opdat ik dat half uurtje Telegraaf-radio van WNL om half zeven omzeil. Gisteren ging het mis. Ik werd op weg naar huis begeleid door de verfijnde eurocrisisoverpeinzingen van Joost Eerdmans. Zijn oplossing: een aparte munt, de neuro, voor noordelijke eurolanden en de zeuro voor de knoflookmaffia/Club Med/siëstalanden. Guess what – 58 procent van het WNL-publiek stemde in een poll vóór de neuro-zeuroconstructie van de briljante economische strateeg uit Capelle aan den IJssel.

Het probleem is dat er weinig tegenover die Telegraaf/WNL/PVV-campagne vóór de verwoesting van de eurozone wordt gezet. Politieke commentatoren houden wijselijk hun mond. Partijen geven geen kik. Het onderwerp is een onbegrijpelijk moeras van indirecte spill-over-effecten, grillige financiële markten en onduidelijke politieke belangen. Het is een onderonsje van experts. Je moet een grote broek aantrekken, of Joost Eerdmans heten, wil je je erin mengen als amateureconoom.

Als je het al begrijpt, valt voor de meeste opiniemakers en politieke partijen geen eer te behalen. Geen grondrecht komt in het geding. Geen minderheid wordt benadeeld. Had een minister van de PvdA dit anders aangepakt? Had een VVD’er wel openlijk gesproken over een herwaardering? Het is een onderwerp met nauwelijks politiek. Daarom mekkeren we maar door over de marginalere zaken des levens – de kunstbezuinigingen, 130 km/h rijden en koopzondagen.

Het gevolg is dat het debat over het belangrijkste onderwerp van deze tijd onwaarschijnlijk armoedig is. Je ziet maar twee smaken. Enerzijds zijn daar de topeconomen. Die boeten te vaak in aan geloofwaardigheid. Ze zijn het met elkaar oneens, ze zijn met heel weinig – het Ab Osterhaus-effect – of ze roepen dusdanig hard dat minister De Jager (Financiën, CDA) dom en populistisch is dat het vermoeden ontstaat dat ze voor een deel afgunstig zijn.

Aan de andere kant kan het piekerende volk terecht op de warme bladzijden van De Telegraaf, bij neuro-zeuro-Eerdmans en natuurlijk bij de altijd kraakheldere Geert Wilders.

De rest van de commentatoren houdt zich op de vlakte. Bij de oppositie blijft het oorverdovend stil. Het gebrek aan antwoord op dit soort cruciale kwesties lijkt een herhaling van zetten – alsof we zijn vergeten dat dit in het verleden niet zonder politieke gevolgen is gebleven.

Rosanne Hertzberger is columnist van nrc.next.