Bedrieglijk simpel en kort spel

Game

Child of Eden

Q Entertainment, Ubisoft (voor Xbox 360) ****

Tetsuya Mizuguchi maakt spellen die synesthesie bevorderen, zo beweert hij. Kleur- en geluidsexplosies die in elkaar schuiven en zintuiglijke waarnemingen doen overlappen. Geluid wordt kleur, trilling wordt muziek. Of er echt sprake is van dergelijke zintuiglijke verschuivingen is de vraag, maar in ieder geval kun je van zijn spellen zeggen dat ze ‘lekker trippy’ zijn. Al is dat een iets minder charmant verkoopargument.

Onder de pseudowetenschappelijke claim schuilt een bedrieglijk simpel en kort spel. Een schietgame die uit zichzelf voortbeweegt, waarin je alleen controle hebt over de cursor - schuif deze over vijanden heen en schiet ze kapot tot het einde van het level. Daar staat, zoals in de shooters van vroeger, een ordinaire eindbaas te wachten.

Voor de spelcomputer waarop Child of Eden als eerst verschijnt, de Xbox 360, is dit een belangrijk product. Het is namelijk te spelen zonder controller, via de Kinect-sensor. Het hoesje, waarop iemand de game met twee armen speelt, suggereert dat dit ook de beste manier is om de game te ervaren. Maar daarvoor is de techniek net niet gevoelig genoeg. Bovendien bevordert de constante schietbeweging met de pols eerder RSI dan synesthesie. De Kinect-optie negeren helpt om dit prachtige bewegende schilderij te waarderen. Onderuitgezakt op de bank in plaats van staand. Met de handen op schoot in plaats van in het blikveld. Dan pas lijken de kleuren en de muziek uit de tv in de aderen te schieten.

Rogier Kahlmann