Pech

Toen ik gisteren zijn naam hoorde, was dat de eerste keer sinds het begin van de Tour. Ik heb hem niet mee gezien in een ontsnapping, geen trui zien ophalen bij een van de ceremonies en zelfs niet zien vallen. Reed hij wel mee? Ja, want zijn naam viel tijdens de rustdag vaker dan die van elke andere renner. Aleksandr Kolobnev.

Bij Kolobnev is na de vijfde etappe het middel hydrochloorthiazide in de urine aangetroffen. Geen regelrechte doping, maar een stofje dat zou kunnen helpen zoiets te maskeren. Opgepakt voor een overval omdat hij met een bivakmuts over straat liep.

Uiteraard kan hij schuldig zijn. Maar net zo goed kan hij het binnen hebben gekregen zonder dat hij het wist. In dat geval heeft hij pech, hoorde ik iemand vandaag nonchalant zeggen.

Pech.

Uit de belangrijkste wedstrijd van het jaar gezet, zijn naam rood onderstreept in elke krant. Ontslag en een fikse boete hangen boven zijn hoofd. Voor nuance is geen plaats, want nuance is verdacht. Kolobnev is óf slachtoffer van zijn eigen domheid, óf van het wielrennen van vandaag de dag.