'Enfants du paradis' mooi intiem

Les Enfants du Paradis naar de gelijknamige film van Michel Carné en Jacques Prévert (script) door Bostheater, Amsterdam. Gezien: 9/7 T/m 3/9 aldaar. Inl: www.bostheater.nl ***

De openingsscène van Les Enfants du Paradis is wervelend als een toneelklucht: de directrice van het Théâtre des Funambules jaagt haar spelers weg. Ze vergrijpen zich aan serieus toneel, aan „mummies in soeptuniek”. Zij wil levend theater. Twee acteurs dienen zich aan: de retorische acteur Frédérick en de melancholieke mimespeler Baptiste. Beiden raken halsoverkop verliefd op de beeldschone, mysterieuze Garance.

Het natuurtheater van het Amsterdamse Bos biedt deze zomer plek aan een de Parijse theaterstraat Boulevard du Crime. Hier maken regisseur Ingejan Ligthart Schenk en zijn spelersgroep een hedendaagse versie van de film Les Enfants du Paradis (1945), de lievelingsfilm van velen. En terecht. De Pierrot-scènes eruit zijn van een magische zeggingskracht. Er is ook veel „bijwerk”. Nu de film als theater te zien is, valt op dat de pantomime slechts een gering onderdeel is. De regie heeft een lange aanloop nodig, en is stilistisch wisselvallig.

Maar dit is een kanttekening bij een voorstelling die geleidelijk groeit tot iets moois en intiems. Acteur en mimespeler Jochem Stavenuiter weet de tragiek van de vergeefs verliefde Pierrot prachtig op te roepen.

De snoevende tekstacteur Frédérick krijgt karakter en emotie van Jochum ten Haaf. En actrice Meral Polat als Garance laat fraai het bedroefde lot zien van een vrouw op wie twee tegengestelde mannen verliefd zijn. De mooiste scènes zijn echter toch die met een groot cinematografisch gehalte, zoals de pantomime op filmdoek met schaduwen. De regie had eigenlijk rigoureus moeten kiezen ook het felle realisme van veel scènes fantasievoller te brengen. Dat had de eenheid vergroot.