Ontkenningen

Afgelopen week zei de Indiase minister van Volksgezondheid, Ghulam Nabi Azad, op een grote conferentie over hiv-aids in New Delhi dat homoseksualiteit een onnatuurlijke ziekte is, die voorheen in India niet voorkwam, maar is overgewaaid uit het Westen. Jammer, jammer. Precies twee jaar geleden, op 2 juli 2009 heeft het High Court in Delhi homoseksuele handelingen tussen ‘consenting adults’ gedecriminaliseerd, omdat een verbod daarvan strijdig is met het fundamentele recht op vrijheid, zoals vastgelegd in de Indiase grondwet. Op minister Nabi Azad heeft die uitspraak dus blijkbaar geen indruk gemaakt. En hij is zeker niet de enige die er zo over denkt. De meeste mensen in de niet-westerse wereld beschouwen homoseksualiteit nog steeds als een ziekte, die bij hen niet voorkomt, of, als ze wel voorkomt, is overgewaaid uit het Westen. In Oeganda ligt een wetsvoorstel bij het parlement dat bepleit de straf op homoseksuele handelingen te verzwaren van maximaal 14 jaar gevangenis naar de doodstraf. Herinnert u zich nog de rede die president Ahmadinejad van Iran in september 2007 hield aan de Colombia Universiteit in New York? Meer in het bijzonder wat de president zei over de behandeling van homoseksuelen in Iran? „Bij ons in Iran”, zei hij, „bestaan geen homoseksuelen, zoals bij jullie in het Westen.” President Mugabe van Zimbabwe noemde in een rede voor zijn aanhangers in 2006 homoseksuelen erger den ‘honden en varkens’ en zei dat ‘de blanken dat soort dingen maar moesten doen’.

Het is waar: Ahmadinejad en Mugabe zijn despoten. Maar de mening die ze op dit punt verkondigen, wordt breed gedragen in het land en het continent waar ze vandaan komen. Ook in het land waar mijn wortels liggen, Pakistan, wordt homoseksualiteit nog altijd gezien als iets afschuwelijks en goddeloos. De wet stelt er een zware straf op. De imams fulmineren ertegen en dreigen met hel en verdoemenis, voor het geval iemand eraan zou denken zich aan dergelijk schandelijk gedrag schuldig te willen maken.

Hoe moet je in hemelsnaam reageren op zulke nonsens? Je kunt er natuurlijk serieus op ingaan. Maar misschien is het wapen van de ironie effectiever. Dat is in ieder geval de overtuiging van de beroemde Pakistaanse advocate en mensenrechtenactiviste Asma Jahangir.

Toen een Pakistaanse diplomaat haar verzekerde dat er in het moslimland Pakistan uiteraard geen homoseksualiteit bestaat, wachtte ze rustig tot hij uitgetoeterd was en zei toen. „Nee, natuurlijk bestaat er geen homoseksualiteit in Pakistan. Er bestaat zelfs geen seks in Pakistan. Het enige wat er bestaat is overbevolking.”

Naema Tahir