Hidden Orchestra is de bioscoop van je fantasie

Verlegen speelt Hidden Orchestra een set van composities waar nog films bij bedacht moeten worden.

Het Schotse orkest heeft de naam goed gekozen. In de verafgelegen Darlingzaal is het op verzoek van de band ten strengste verboden foto’s te maken, en lopen tijdens nummers wordt voor het concert afgeraden. Een timide ensemble, lijkt.

Die verlegenheid zit ook in de cinematografische composities. Soms hoor je scenes uit James Bond of Mission Impossible, maar nooit komt de held van je eigen film in een wilde achtervolging. De elektrische instrumenten (cello, viool, synthesizer en samples) mengen met het akoestieke geluid van twee drummers, een sopraansax, trombone en een harp de nummers tot een zacht soort spanning in intense soundscapes. Hidden Orchestra is vaak een tapijt waar je met de ogen dicht op moet liggen.

Het moet gezegd: af en toe hangt het een beetje tegen liftmuziek aan. Vooral het begin van de set is hier en daar iets kitscherig, maar halverwege zet de groep van Joe Acheson een oude film aan: donkere bossen, een regenjas, rokerige ruimtes; het verschijnt in de bioscoop van je fantasie met een score van Hidden Orchestra.

Ritme genoeg met twee drummers op het podium, die goed van elkaar gebruik maken wanneer de een een bedje van hithats legt voor de breakbeats van de ander. Ze spelen regelmatig vrij gaaf, maar bijna altijd netjes vierkwarts, tegen elkaar in. Af en toe ondersteund door gesampelde beats.

Acheson houdt z’n teksten tot een timide ‘thank you’ tussen de nummers en zo blijft de verlegenheid. Hidden Orchestra eindigt met een nummer van debuutplaat Night Walks, waarbij alleen de aftiteling nog ontbreekt.