Selah Sue kleine sensatie

Selah Sue tijdens haar show op North Sea Jazz 2011. Foto's Peter van der Ploeg / NRC

De grote doeken voor de tweede ring moesten worden weggetrokken om iedereen een plekje te geven in de uitpuilende Maas. En terecht, want het optreden van de jonge Vlaamse Selah Sue was een kleine sensatie.

De 22-jarige geldt al jaren als een grote belofte en op haar dit jaar verschenen, eclectische debuut laat ze horen hoe goed en hoe eigenzinnig ze inmiddels is. Om samenhang geeft ze niet veel en wie daar niet mee om kan gaan heeft pech, want Selah Sue speelt net zo makkelijk en gretig reggae als soul of rock. Haar optreden vanavond had een sterke rockbasis door de band die ze bij zich had, maar de intrigerende, gebroken ritmes die de drummer speelde, gaven de liedjes toch een ongrijpbaar karakter.

Ik had 300 man verwacht, zei Sue aan het begin van haar optreden tegen de duizenden in de zaal. Maar zo beduusd als dat klonk, toonde ze zich niet. De kleine Vlaamse met de hoge toef haar ging ontspannen om met de verwachtingen en gaf zo maar één van de beste optredens van dit festival.

Imponerend was de interpretatie van Peace of Mind, dat een triphopbehandeling kreeg. Sue opende met een reeks hoog gorgelende noten, en wisselde rap en hoog en hard zingen moeiteloos en snel af. Haar hit Raggamuffin kreeg eveneens een geïnspireerde uitvoering, met een soepel toastende Selah Sue.

Please, dat ze op de plaat speelt met Cee Lo Green, was bijna onherkenbaar omgewerkt tot een dynamische, stuwende rocksong, waarin de band jongleerde met de ritmes. Tot slot was er een flitsende uitvoering van het geweldige Crazy Suffering Style, met een stuiterend reggaeritme en Sue andermaal knap zingend en rappend.

Dat wekte zoveel enthousiasme dat ze wel een toegift moest spelen. Ze kwam in haar eentje terug voor een korte akoestische set van twee nummers. En daarna was het helaas voorbij.