Gerd Leers laveert tussen Sahar en PVV

Den Haag : 14 oktober 2010 Kabinet Rutte. Minister voor immigratie en asiel Gerd Leers. foto © RVD/Kouwenhoven en Rozenburg

De illusie scheppen dat anti-migrantenbeleid goed is voor immigranten is een kunst. Gerd Leers kan het. Dat de oud-burgemeester van Maastricht de post Immigratie en Asiel accepteerde, leek een wanhoopspoging om zijn roemloze aftocht uit Zuid-Limburg te doen vergeten. De CDA’er moest door Wilders bedacht beleid uitvoeren en tegelijk sceptische partijgenoten overtuigen dat hij niet aan de leiband van de PVV loopt.

Leers ontmoette medelijden en leedvermaak. De PVV leek bereid hem snel te laten vallen: Wilders noemde hem de „zwakke schakel”. Leers’ pogingen het onverzoenbare te verzoenen leverden aanvankelijk inderdaad een bij vlagen kolderiek beeld op, vooral als hij Kamerlid Hans Spekman (PvdA) weer eens bezwoer dat zij beiden écht hetzelfde willen. Een omarming die Spekman altijd tot woede dreef. Maar Leers bleef volhouden. En inderdaad kwam hij na zijn eerste maanden niet meer in de problemen.

Kwetsbaar is zijn succes wel. Als de PVV straks telt of het aantal migranten is afgenomen, kan hij slechts hopen dat zijn voornemens en zalvende woorden hebben geleid tot een dichtere grens. Want ook de gedoogpartner moet de eigen kiezers laten zien dat het niet bij stoere beloften blijft.

„De etiketten die Wilders op moslims plakt, daar ben ik het niet mee eens.” (24 december)