Brulboeien Chaka Khan en Charles Bradley

Nederland, Rotterdam, 09-07-2011. Concert van Chaka Khan op North Sea Jazz 2011 in het Rotterdamse Ahoy. Foto: Andreas Terlaak Chaka Khan tijdens North Sea Jazz 2011. Foto Andreas Terlaak / NRC

De gelijktijdige programmering van lokkende optredens dwingt de liefhebber soms tot onmogelijke keuzes. Bijvoorbeeld: soul- en discomatrone Chaka Khan of juist de nog iets oudere, maar pas net gedebuteerde funkopa Charles Bradley?

De oplossing is heen en weer rennen en van beide concerten de helft meemaken. Bij Chaka Khan moet je dan het geluk hebben dat ze net I’m Every Woman of Ain’t Nobody zingt. Dat geluk had ik niet. Wel vertelde ze net een grappige anekdote over een nieuw nummer dat ze schreef. Het schrijven kon ze zich niet herinneren. ‘I was high’, zei de 58-jarige. ‘Maar dat was toen, en dit is nu. Ik ben niet high meer.’

Chaka Kahn kan stormachtig zingen en dat wapen zet ze te pas en te onpas in. Het komt de een coherente uitvoering van een liedje niet altijd ten goede dat ze haar scheur opentrekt alsof ze het stof uit alle hoekjes van de zaal wil blazen.

Als soul een kwestie is van zingen met hart en ziel, dan is Charles Bradley een echte soulzanger. De man leek oprecht ontroerd en gelukkig met het luide applaus voor zijn optreden. ‘Ik ben 62 jaar’, vertelde hij, ‘en ik heb vaak willen opgeven, omdat ik het niet meer zag zitten. Ik ben blij dat ik ben doorgegaan, want ik vond jullie.’

Bradley speelde de nummers van zijn late debuutplaat No Time for Dreaming, eerder dit jaar uitgekomen. Net als zijn grote voorbeeld James Brown doorspekte hij zijn zang met machtige, rauwe ‘yaaahs’ en ‘heees’. De man die geregeld langs de weg leefde, zong een verzengende versie van zijn Why is it so hard – to make it in America. Na een downtempo begin bouwde het nummer langzaam op naar een heftige climax, waarbij Bradley toonde dat hij kan brullen op het juiste moment.

Het sixtiesorkestje dat hem begeleidde en stuurde, klonk - mede dankzij een jengelend orgel - meer dan adequaat. Het werd dan ook geleid door gitarist Thomas Brenneck, die deel uit maakte van de Dap-Kings en toen Sharon Jones begeleidde en Amy Winehouse, ten tijde van Back to Black. Misschien heeft Bradley nog zoveel succes in het verschiet. Het zij hem gegund.