Singer-songwriter met versterkt sentiment

Nederland, Den Haag, 20-11-2010. Portret van de Britse zanger Jonathan Jeremiah. Foto: Andreas Terlaak Jonathan Jeremiah. Foto NRC / Andreas Terlaak

Jonathan Jeremiah is een singer-songwriter; een man met kleine liedjes en een akoestische gitaar. En dat is hij ook op North Sea Jazz, alleen staat hier het Metropole Orkest achter hem.

Het orkestrale past goed bij zijn soms wat gedragen stem die live aan warmte wint. In openingsnummer ‘If You Only’ geven de strijkers subtiel extra kracht aan zijn gitaarspel, en in ‘How Half-Heartedly (We Behave)’, een mooi nummer over hartenzeer op een tokkelende gitaar, zorgen de zachte strijkers voor een prettige extra laag. Wanneer het orkest flink uitpakt, werkt dat vooral goed bij stevigere nummers zoals het bluesrockduet ‘Heart of Stone’, dat Jeremiah voor de gelegenheid brengt in mooi samenzang met de Nederlandse zangeres Elske de Wall en waarin het stuwende koper en de oppeppende drums extra energie geven.

Of ‘Never Gonna’, met korte stoten koper die voor pit zorgen en zijn gitaar die solo in verhouding dun klinkt. Jeremiah is een man die niet wegkruipt voor sentiment, en hier en daar wordt dat zodanig versterkt door de batterijen strijkers en koper, dat het kitscherig gaat aandoen. Bij nummers als ‘Lost’, ‘Happiness’ en ‘See (It Doesn’t Bother Me)’ verdient zijn stem meer ruimte dan in het orkestrale geweld mogelijk blijkt. Wanneer het orkest meer dienend op de achtergrond speelt, zoals in het ingetogen slepende ‘All The Man I’ll Ever Be’, kan hij zijn oeuvre dragen op de manier waarop de in wit pak gestoken singer-songwriter dat gewend is: met zijn stem.