Playboy

Boonen ging steeds iets langzamer fietsen, totdat hij tot stilstand kwam. De ploegauto stopte en hij verdween erachter. Daar stapte hij van zijn fiets, en in de auto. Een fotograaf, zijn motorhelm nog op, rende er snel omheen en boog in het gras door zijn knieën, zodat hij op de goede hoogte zat. Klik. Boonen achter het raam. Eergisteren gevallen, nu de opgave. Abandon.

Oud-wereldkampioen, twee keer de snelste in de Ronde van Vlaanderen en zelfs drie keer in Parijs-Roubaix. Zes sprintetappes in de Tour en een groene trui in 2007. Dat zijn de dikgedrukte woorden op het palmares van de sympathieke Belg.

Ik herinner me beelden van een rustdag tijdens een Tour de France, meerdere jaren geleden. Wat doe je tijdens zo’n dag waarop er niet gekoerst wordt? Tom Boonen hield lachend een Playboy omhoog, zoals een puber op vakantie het ondeugend uit zijn tas zou trekken nadat zijn ouders hem eenmaal hebben uitgezwaaid.

Dat was vroeger, dit was nu. Afstappen in een ronde waar collegasprinters ook zonder die val niet meer echt rekening met hem hielden. De fotograaf in het gras zal de vergankelijkheid van de topsporter treffend hebben vastgelegd.